Folklor kolumbijski to mieszanka kultur Rdzenne społeczności Ameryki Południowej, Kultura hiszpańska i importowane kultury afrykańskie w epoce kolonialnej. Wszystko to można zaobserwować, analizując typowe kostiumy każdego z regionów Kolumbii, które wymieniamy poniżej.

Poniżej znajduje się spis wszystkich punktów, którymi zajmiemy się w tym artykule.

Region Amazonii

Amazonia lub po prostu Amazonia to obszar na południu kraju. Jako całość obejmuje 41% całego terytorium kraju, jest więc najmniej zaludnionym regionem ze wszystkich, chociaż ma kilka departamentów: Amazonas, Caquetá, Guainía, Guaviare, Meta, Putumayo, Vaupés i Vichada.



Miasto Yagua

Na przykład jedną z grup etnicznych o największej liczbie mieszkańców jest i woda o hamihamwo, który ma również niewiele populacji w peruwiańskiej Amazonii. Ta grupa jest silnie zakorzeniona w swoich szamańskich wierzeniach, dlatego ponad wszystko ceni sobie harmonię z naturą, a także innymi aspektami, takimi jak jedzenie i zdrowie.

Mają liczne rytuały, do których niezbędny jest specyficzny strój, niemniej jednak ich codzienny strój jest ręcznie robiony z włókien palmowych, różnego rodzaju koszy i hamaków, zarówno damskich, jak i męskich.

Uroczystości Yapurutú

Na poziomie historycznym mieszkańcy departamentu La Guainía zaczęli nosić ubrania dopiero około 1950 roku; do tej pory byli nadzy lub co najwyżej używali przepaska na biodra wykonana z kory drzewapodczas gdy kobiety miały odsłonięte całe torsy.

Jednak dzisiaj zwyczaje rdzennych ludów uległy zmianie. Jednak dawne ceremonialne stroje są często używane jako sposób na podtrzymanie tradycyjnej pamięci. Są używane zwłaszcza w okresach świątecznych, do ćwiczenia głównych tańców, grania muzyki lub odprawiania własnych rytuałów, w których mitologia odgrywa dość istotną rolę.

Tradycyjny strój tych grupy tubylcze ze względu na swoje rytuały jest zrobiony z włókna wyekstrahowanego z kory drzew rosnących w Amazonii. Po zebraniu kora drzewa jest formowana, a następnie powstały kostium jest używany przede wszystkim do uroczystości Yapurutú, typowych dla Grupa etniczna Guarequena, którego demonstrację można zobaczyć na poniższym filmie:

https://www.youtube.com/watch?v=lyAK_rJVYqc

Ponadto kostiumy te mają kilka elementów typowych dla symboli przodków, takich jak obrazy roślinne wykonane tuszem wydobywanym z dzikich krzewów. Użycie pierzastej korony jest również powszechne w przypadku mężczyzn, a także malowania twarzy, a czasem całych ciał, w tym drugim przypadku rysując kształty reprezentujące elementy historyczne i kulturowe ich społeczności.

Region Andyjski

Andy to łańcuch górski położony w Ameryce Południowej, który przecina kilka krajów, w tym Chile, Peru, Boliwię, Ekwador, Kolumbię i Wenezuelę. Jest to rozległy obszar, na którym wyróżnia się dziedzictwo grupy etnicznej Quechua, rdzenne miasto, które zamieszkiwało ten obszar w epoce imperium Anchaic.

Jednak dzisiaj nadal istnieją społeczności keczua na tym obszarze. Na terytorium Kolumbii największe skupisko mieszkańców tej grupy etnicznej zamieszkuje Andy południowej Kolumbii.

W ten sposób język i ostatecznie kultura Quechua dotarły do ​​naszych czasów, co w znacznym stopniu naznaczyło tańce, muzykę i, oczywiście, typowe stroje tego kolumbijskiego regionu. Andyjski region Kolumbii jest podzielony na 13 departamentów: Antioquia, Caldas, Boyacá, Cauca, Cundinamarca, Nariño, Huila, Norte de Santander, Quindío, Risaralda, Tolima, Santander i Valle del Cauca.

Chociaż typowe kostiumy z regionu andyjskiego Kolumbii różnią się w zależności od departamentu, ponieważ każdy z nich ma swoje własne święta, prawda jest taka, że ​​istnieje wspólna część garderoby: tzw. Ruan. Jest to ubranie przypominające pelerynę, które bardzo przypomina typowe ponczo tradycyjny strój meksykański.

La Ruan Wykonany jest z wełny i aby go prawidłowo nosić, musi być ciasno owinięty wokół ramion. Istnieje również możliwość zrobienia tego na jednym ramieniu, lekko zwisając z drugiego. Mówi się, że jego pochodzenie sięga rdzennych mieszkańców Muisca, których mieszkańcy używali tzw. Poncho chibcha, a także klasycznej hiszpańskiej peleryny.

Sanjuanero Huilense

Taniec huilense sanjuanero lub bambuco jest typowym tańcem tego obszaru, który zaczął być praktykowany po raz pierwszy w 1961 roku. Chociaż wyróżnia się zarówno jego wersja męska, jak i żeńska, to prawda, że ​​strój kobiecy jest najbardziej uderzającym i wyszukanym . W zasadzie składa się z następujących elementów: spódnica w haftowane kwiaty, biała bluzka i złote trampki.

Bluzka, która musi być biała, przylega do ciała i ma zamek z tyłu. Szyjka tej koszuli ma kształt tacki, dzięki czemu ramiona i szyja są odsłonięte i zwykle zdobiona jest białą poliestrową koronką. Poniższy film pokazuje przykład tego, jak wygląda taniec San Juan z Huila:

https://www.youtube.com/watch?v=8DOOPFVZsEw

Jeśli chodzi o spódnicę, jak widać na filmie, jest to bardzo wyszukana odzież, jeśli zdecydujemy się na wersję, w której flores, o różnych rozmiarach, są wycinane z satyny.

Istnieją jednak prostsze wersje, w których kwiaty (zarówno liście, jak i pąki) są po prostu pomalowane na tkaninie. Nie ma z góry określonego koloru dla tej odzieży, więc kolory tej odzieży mogą się różnić i przechodzić od odcieni różu do bardziej pomarańczowych.

Należy zauważyć, że sposób rozmieszczenia kwiatów na spódnicy nie jest przypadkowy, ale musi być zgodny z określonym wzorem: musi być pięć bukietów z przodu i kolejne pięć z tyłu. W każdym bukiecie znajdują się do trzech rodzajów różnej wielkości. Zatem duże bukiety zawierają od 10 do 12 kwiatów, średnie 4-5, a mniejsze od 9 do 12.

Kapelusz Paisa

Niezbędnym dodatkiem jest słynny kapelusz paisa lub kapelusz antioqueño, odzież tradycyjnie wytwarzana w andyjskim regionie Kolumbii, która stała się symbolem regionu, zwłaszcza w działach Eje Cafetero i Antioquia.

Jedną z najbardziej uderzających cech tej odzieży jest to, że nie ma standardowego modelu, więc podczas gdy starsze modele miały bardzo wysoką miseczkę, która jest dziś bardzo ceniona przez kolekcjonerów, nie jest już dostępna. produkuje ten model, chociaż niektóre z oryginalnych cech, takich jak bardzo krótkie lub bardzo szerokie rondo, są nadal zachowane, a kolor podstawowy jest zasadniczo biały.

chapola

Charakter chapolera jest również bardzo popularny, bardzo reprezentatywny w całym regionie Andów kolumbijskich. Ten kobiecy garnitur składa się z ogromnej czarnej spódnicy sięgającej do 20 cm powyżej kostki i zawierającej wielokolorowe wstążki, której towarzyszą drukowane tkaniny w różnych kolorach.

Charakter chapolera jest tradycyjnie kojarzony z takimi wartościami, jak bogactwo i status, i jest uważany za najlepszy projekt swoich czasów. Towarzysząca tej spódnicy bluzka jest zawsze biała z kilkoma zdobieniami (hafty, koronki, marszczenia, zakładki ...), wykonana z tkaniny bawełnianej, z wysokim dekoltem i zazwyczaj krótkimi rękawami. Pod spódnicą chapolera nosi jeden, a nawet dwa bolerka i zawsze nosi halkę (damską bieliznę). Chapolera jako obuwie nosi espadryle.

Historia postaci chapolera sięga początku XX wieku. Jest typowym bohaterem regionu kawowego, który wcześniej poświęcił się zbieranie kawy. Chapoleras mieszkali w departamentach Quindío, Caldas, Risaralda i niektórych odizolowanych gminach na północy Valle del Cauca. Nazwa chapolera pochodzi z terminu Chapora, co odnosi się do motyla z obszaru, który zwykle migruje na plantacje kawy w czasie zbiorów.

Region Karaibów

Region Karaibów Kolumbii to najbardziej wysunięty na północ obszar kraju, którego nazwa zawdzięcza temu, że od północy otacza go Morze Karaibskie. Utworzony przez dziewięć wydziałów jest obszarem o wielu zwyczajach, tańcach i stylach muzycznych.



palenqueras

Termin palenquero dotyczy zarówno mieszkańców San Basilio de Palenque (północne wybrzeże Kolumbii), jak i sławnych palenqueras, kobiety, które stały się jednym z najbardziej reprezentatywnych symboli nie tylko tej społeczności, ale w ogóle Kolumbii.

Na tym obszarze, zamieszkanym w zdecydowanej większości przez potomków niewolników, którzy przybyli z Afryki w XV wieku i później, na co dzień spotyka się kobiety ubrane w kolorowe sukienki lub w kolory flagi Kolumbia, zawsze niosąc na głowie miskę pełną owoców.

Typowe tańce

Również w Palenque, jak powiedzieliśmy na początku tego rozdziału, muzyka jest bardzo obecna w życiu jego mieszkańców. W rzeczywistości istnieje wiele szkół muzycznych i tanecznych na tym obszarze. Jednak taniec Bullerengue Kolumbijczyk jest prawdopodobnie najbardziej rozpowszechnionym tańcem w Palenque i Kartagenie.

Innymi, którzy cieszą się dużą popularnością, są son de negros, syn palenquero i chulapa. Te muzyczne rytmy charakteryzują się połączeniem muzyki afrykańskiej i latynoskiej, a także wykorzystaniem do ich kompozycji typowych instrumentów, takich jak bęben, bongo, timba i bęben basowy.

Innym typowym tańcem Cartagena de Indias, któremu oczywiście towarzyszy typowy kostium, jest kolumbijski mapale, taniec, który również bardzo przypomina tradycyjne rytmy Afrykańskie grupy etniczne. Tradycyjny strój do tańczenia mapalé składa się przede wszystkim z prostych strojów zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet.

Tak więc garnitur męski zawiera długie spodnie (do pięt), które są ozdobione frędzlami lub podkładkami. Kobieta, ze swojej strony, nosi mniej lub bardziej krótką spódniczkę, również ozdobioną frędzlami lub marszczeniami, aby poprawić ruch bioder.

La Cumbia Jest to również jeden z kwintesencji tańców Kolumbii. W rzeczywistości istnieje piosenka „La Pollera Colorá”, przez wielu uważana za drugi hymn narodowy tego kraju. Do tańca cumbii kobiety zakładają szerokie spódnice i dwa rodzaje bluzek: z jednej strony zamknięte, z rękawami XNUMX/XNUMX z falbanami oraz z wyciętymi rękawami, które są zwykle używane w rejonach o cieplejszym klimacie. Dla mężczyzn garnitur jest całkowicie biały, z okrągłym dekoltem i długimi zamkniętymi mankietami, jak zobaczymy na poniższym filmie:

El Kolumbijskie fandango To kolejny z najbardziej uderzających pod względem kostiumów tańców z karaibskiego regionu Kolumbii. Jest tańczony jako para, więc zarówno mężczyźni, jak i kobiety muszą nosić określony kostium. Damska garderoba składa się z kamizelki lub krótkiej bluzki, szerokiej i długiej spódnicy sięgającej do kostki w karczku lub zawiniętej w talii. Dodatkowo zdobią ją warkocze, narzuty i inne elementy dekoracyjne. Obuwie musi być wygodne, aby ułatwiać ruchy taneczne.

Barranquilla

Typowa odzież Barranquilla jest miękka i świeża, jak w większości rejonów karaibskiego regionu kolumbijskiego. Na co dzień mężczyźni barraquilleros zwykle ubierają się koszule z cienkich tkanin i lniane spodnie, bardzo odpowiednie do gorącego klimatu okolicy. Ale jest część garderoby, która podobnie jak czapka paisa jest symbolem Barranquili: jest to czapka vueltiao, szeroko stosowana zarówno przez mężczyzn, jak i kobiety. Ponadto dość często nosi się szalik zawiązany na szyi.

Prawdopodobnie tam, gdzie można zobaczyć najwięcej typowych strojów kolumbijskich, jest słynny Karnawał w Barranquilla, coroczna impreza, która dziś stanowi najważniejszy festiwal folklorystyczny w Kolumbii. Celem jest przedstawienie wszystkich odmian kulturowych kolumbijskiego wybrzeża Karaibów, tak aby można było zobaczyć i usłyszeć tańce, kostiumy i muzyczne rytmy regionu. Posiada kilka typowych kostiumów, takich jak Marimonda czy Garabato.

El kapelusz vueltiao Jest szczególnie popularny w Kordobie, Bolívar i Sucre i stał się jednym z głównych elementów rękodzieła z Kolumbii. Właściwie ten kapelusz zawdzięcza swoje pochodzenie rdzenna społeczność Zenú, które zamieszkuje region rzeki Sinú. W szczególności gmina Tuchín jest uważana za miejsce narodzin czapki vueltiao, która jest wykonana z liści trzciny strzały, czyli gatunku trawy pochodzącej z tego regionu. Od 2004 roku czapka vueltiao jest kultowym symbolem narodu. Ten kapelusz składa się z następujących części:

  • Szablon: wykonanie tego kapelusza rozpoczyna się od poziomej części, która wieńczy kapelusz.
  • istota: nazywane również pierwsza runda o pierścień kapelusza, to centralna część szablonu.
  • Kubek lub powłoka: składa się z pięciu warkoczy, z których pierwsze cztery są pomalowane, a ostatni biały.
  • Ala: ze średnią dwunastu obrotów jest to ostatni krok w procesie tworzenia czapki vueltiao. Rozpoczyna się czarnym warkoczem, a następnie naprzemiennie z innymi kolorowymi. Ostatnie okrążenie jest znane jako ostatnie okrążenie.

Region wyspiarski

Region wyspiarski to zbiór wysp morskich należących do Kolumbii, które są daleko od wybrzeży kontynentalnych. Tworzą ją San Andrés i Providencia, Bolívar (Wyspy Rosario i Wyspy San Bernardo), Cauca (wyspa Gorgona) i Valle del Cauca (wyspa Malpelo).

Pomimo niewielkiego obszaru, który obejmuje ten region Kolumbii, jest to bardzo zróżnicowana kulturowo część kraju, w której typowe kostiumy są definiowane przez suchy klimat i określone okresy deszczu.

Kwintesencja odzieży dla kobiet regionu wyspiarskiego składa się z: Biała bluza długi rękaw i wysoki dekolt w połączeniu z długą spódnicą sięgającą zwykle do kostek. Ponadto do tego garnituru zwykle dodaje się akcesoria, takie jak szalik na głowę w jasnym kolorze.

Jeśli chodzi o garnitur męski, składa się on również głównie z koszuli, prawie zawsze białej. Spodnie są zwykle szare, choć można je również zobaczyć w kolorze kremowym, a nawet czarnym, zawsze w połączeniu z czarnymi butami.

Jednak tradycyjne stroje tego obszaru to te związane z popularnymi tańcami, takie jak walc, przejście, mazurek, polka, taniec vallenato, calipzo, mentó, yaya yaga itp. Na poniższym filmie możemy zobaczyć przedstawienie słynnego taniec w sali:

Region Orinoquía

Region Orinoquia, znany jako Orinoquia bez więcej, znajduje się we wschodniej części kraju i jest również znany jako Wschodnie równiny, więc mieszkańcy nazywani są llaneros i llaneras. Region składa się z następujących departamentów: Arauca, Casanare, Guaviare, Meta i Vichada. Znaczenie ich typowych strojów tkwi w kulturze llaneros, którzy określają siebie jako robotników oddanych hodowli bydła.

Z tego powodu w tej dziedzinie typowe stroje zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet opierają się na zapewnieniu maksymalnego możliwego komfortu podczas pracy. Stąd garnitur męski, tzw liquidiliqui, To prosty, świeży i przede wszystkim lekki kostium, chociaż obecnie używany jest tylko na imprezach towarzyskich, okresach świątecznych i do tańca Joropoczyli tradycyjny taniec llanera. Składa się ze spodni, kurtki i espadryli, które można znaleźć w kolorze białym lub w jasnych kolorach.

Tradycyjny strój kobiecy składa się z szerokiej rozkloszowanej spódnicy sięgającej do kostki. Do jego przygotowania zużywa się do siedmiu pręcików tkaniny, którymi mogą być w jasnych kolorach lub w kolorze czerwonym, a nawet z nadrukowanymi kwiatami.

Podobnie jak w innych typowych kostiumach, używana jest halka i szeroka kombinacja. Bluzka ma wysoki dekolt, trzy czwarte rękawów i jest zwykle ozdobiona wstążkami i guzikami z tyłu. To tradycyjny strój, choć dziś używa się również szerokich bluzek z dekoltem i krótkimi rękawami. We włosach luźne włosy z kwiat cayenne jako dekoracja.

Region Pacyfiku

Region Pacyfiku Kolumbii składa się z miast Tumaco, Quibdó, Chocó i Buenaventura. W tym regionie współistnieją różne czarne społeczności, które nawet dziś zachowują nienaruszone oryginalne tradycje afrykańskie, takie jak sposób ubierania się i tradycyjne tańce. Nawet w gastronomii można zaobserwować typowe cechy kulturowe potomków Afro.

Stroje typowe dla tego obszaru, skąd pochodzą głównie mieszkańcy pokorna klasaSą więc proste, a przede wszystkim wykonane z miękkich i delikatnych materiałów odpornych na wysokie temperatury.

Typowe tańce

Jednym z tańców par excellence regionu Pacyfiku w Kolumbii jest curulao. Ten rodzimy rytm muzyczny tego kolumbijskiego regionu przekroczył granice i można go spotkać w kilku wersjach w różnych regionach Ekwadoru.

Znany również jako stare bambuco, currulao to taniec tradycyjnie zorientowany na zaloty i jest blisko spokrewniony z kulturą pochodzenia afrykańskiego regionu. To taniec, do którego trzeba zadbać o każdy szczegół, zarówno w stroju kobiecym, jak i męskim. Zobaczmy na poniższym filmie, jakie są garnitury dla obu płci:

Tańczyć inny taniec hiszpańskiego pochodzenia, znany jako la Kolumbijska jota, taniec, który hiszpańscy kolonizatorzy przywieźli na te tereny kilka wieków temu, z kolei strój kobiecy jest zazwyczaj biały, chociaż występuje również w różnych kolorach, takich jak różowy czy żółty. Choć przeważa prostota, niektóre kobiety wolą ozdabiać ją kolorowymi wstążkami, haftami czy marszczeniami.

Ten artykuł został udostępniony 197 razy. Spędziliśmy wiele godzin na zbieraniu tych informacji. Jeśli Ci się podobało, udostępnij, proszę: