Włoskie przepisy są odzwierciedleniem regionalnej różnorodności i kultury kulinarnej Włoch, a także ich długiej historii. Użyte składniki wchodzą w skład popularnej diety śródziemnomorskiej, która sprawia, że ​​dania kuchni włoskiej naśladuje się na całym świecie, głównie ze względu na ich niepowtarzalne smaki.

Poniżej znajduje się spis wszystkich punktów, którymi zajmiemy się w tym artykule.

Antipasto

Termin antipasto, którego liczba mnoga to przystawki, dosłownie znaczy przed daniem głównym (ante Oznacza wcześniejszy y Pasto równa się comida).



Dlatego, jak wskazuje jego nazwa, plik przystawki są tym, co w Hiszpanii jest znane jako przystawkiczyli dania, które są podawane przed pierwszym i drugim daniem. Tego typu potrawy najczęściej podaje się na zimno, choć zdarzają się też dania na ciepło.

Zwyczaj ten wyjaśnia historia kuchni włoskiej: wywodzi się z czasów włoskiego renesansu (XIV wiek), a jego celem było (i nadal jest) zaostrzenie apetytu gości na dużych bankietach z daniami, które mogłyby być słony i słodki. Tutaj pokażemy Ci główne przystawki.

Panzerotti

To aperitif, który znany jest również pod nazwą panzerottopochodzi z regionu Apulia, położonego w południowych Włoszech. Jest to ciasto z mąki pszennej zmieszanej z drożdżami piwnymi i słoniną.

Jest podobny do tak popularnych wśród nich pierogów hiszpańskie tapas, bo to ciasto jest wypełnione naturalnym sosem pomidorowym i serem mozzarella. Ciasto jest zamykane, a następnie smażone na słoninie. Ostateczna konsystencja jest chrupiąca.

Sałatka caprese

Jest to jedna z typowych włoskich sałatek, znana również po prostu pod nazwą capresePonieważ pochodzi z regionu Capri, zawiera następujące podstawowe składniki: plastry pomidora i świeże kulki mozzarelli. Zawsze towarzyszą mu świeże liście bazylii, szczególnie odmiana o dużych liściach, i oliwa z oliwek.

Istnieją również warianty, które oprócz kulek mozzarelli dodają mielony czarny pieprz i czarne oliwki lub nawet starty ser. To danie wyróżnia się tym, że kolory jego składników nawiązują do kolorów włoskiej flagi: czerwieni, bieli i zieleni.

Carpaccio

Carpaccio to bardzo wszechstronna przystawka w tym sensie, że można ją przyrządzić z różnych składników, czy to mięsa, czy ryb. To kolejne typowe włoskie jedzenie znane na całym świecie.

Podstawową zasadą przygotowania dania z carpaccio jest pokrojenie mięsa lub ryby na cienkie plasterki i dodanie do niego innych składników, takich jak ser, plasterki cebuli, liście bazylii i oliwa z oliwek. W przypadku mięsa najczęściej używana jest cielęcina; Z drugiej strony, gdy mówimy o rybach, łosoś bardzo często się powtarza.

Arancini

W liczbie pojedynczej ariancino, ten aperitif pochodzi z regionu Sycylii, a konkretnie z miasta Mesyna, gdzie znane są pod nazwą arancinu o Arancina.

To rodzaj krokietów w kształcie kuli z makaronu ryżowego i parmezanu lub sera pecorino oraz jajek. Smażone są na bardzo rozgrzanej oliwie z oliwek, chociaż można je też upiec. Nadzienie może zawierać różne składniki, a mianowicie: sos pomidorowy, groszek, szynkę gotowaną, mozzarellę ...

Ma lekko pomarańczowy kolor, ponieważ do jego przygotowania używa się szafranu. W Katanii istnieje wariant o nazwie arancini alla norma o tam katan, którego głównym składnikiem jest bakłażan. W Bronte natrafiają na pistacje.

Vitello tonnato

To danie oryginalne z regionu Podgórski, gdzie nadano mu nazwę tonę vitel w Piemoncie. Jest również popularny na obszarach Argentyny, Urugwaju i innych krajów, w których współistnieją społeczności włoskie.

Składa się z polędwicy wołowej podawanej z sosem z żółtek jajek na twardo, tuńczyka i śmietany oraz anchois. Często dodaje się również kapary, ale ten składnik jest opcjonalny. Zwykle jest spożywany na zimno i jako przystawka lub antipasto.

Bresaola

to antipasto lub przychodzące składa się z plastry wołowiny utwardzony (dwa lub trzy miesiące), który jest znany jako suszone mięso o odwodnione mięso. Po utwardzeniu cielęcina zmienia kolor na fioletowy.

To danie pochodzi z regionu Lombardii, a konkretnie z Doliny Valtellina, położonej w północnych Włoszech. Doprawiony oliwą z oliwek i sokiem z cytryny.

Szynka prosciutto

Termin szynka dosłownie znaczy jamón A to danie to nic innego jak klasyczne plastry szynki, które tradycyjnie również w Hiszpanii podaje się jako tapas czy przystawkę. Charakteryzuje się tym, że jest krojony w bardzo cienkie plastry, prawie przezroczyste.

Podaje się go bez gotowania, dzięki czemu we Włoszech znany jest jako szynka surowa; z drugiej strony, gdy jest podawany ugotowany, otrzymuje nazwę pieczona szynka. Najcenniejsze prosciutto i uważane za luksus gastronomiczny to te z północnych i środkowych Włoch, zwłaszcza z Parmy, San Daniele i Friuli-Venezia Giulia.

salami

to intarsja, który jest obecnie bardzo popularny w innych krajach, takich jak Hiszpania, pochodzi z Włoch, a także z Węgier. Jest to rodzaj kiełbasy powstałej z mieszanki różnych sezonowanych wołowiny i wieprzowiny, a następnie wędzonej. Jest podobny do salchichón, z tym że we Włoszech doprawia się go czosnkiem.

W języku włoskim słowo salami, którego liczba mnoga to salami, dosłownie znaczy słona kiełbasaponieważ smak jest rzeczywiście słony, ponieważ do jego przygotowania użyto soli.

Bruschetta

Bruschetta to kolejne bardzo popularne i tradycyjne antipasto ze środkowych Włoch. Jego przygotowanie jest bardzo proste, ponieważ składa się z kilku kromek chleba tostowego, w które wciera się czosnek, a następnie piecze w specjalnym piekarniku zwanym brustolina aby były złote.

Po wykonaniu tej czynności dodaje się oliwę z oliwek, mieloną paprykę i sól, chociaż składniki te mogą się różnić w zależności od regionu lub obszaru, w którym są przygotowywane, ponieważ jest to aperitif otwarty dla wyobraźni każdego z nich.

Dodaje się również ser, pomidor i inne warzywa pokrojone w drobną kostkę, takie jak papryka, marchew, słodka kukurydza, cebula ... W Toskanii danie to nazywa się fettunta, którego dosłowne znaczenie to pokrój w oleju.

Bakłażany Parmigiana

Antipasto z parmezanu z bakłażana lub bakłażan parmigiana To danie z regionu Kampaniana południu Włoch.

Jak sama nazwa wskazuje, głównym składnikiem tego dania są bakłażany (bakłażan po włosku) pokroić w plasterki o grubości około 0,5 cm, które są smażone z tartym parmezanem (po włosku, Ser parmezan), jajko, sos pomidorowy i kilka liści bazylii.

Gotuje się je na grillu, choć chcąc uzyskać mniej kaloryczne danie, można je również ugotować w piekarniku. Układ plastry bakłażana Jest podobny do lasagne, ponieważ są ułożone warstwowo, podobnie jak arkusze makaronu.

Istnieją różne warianty tego dania; I tak na przykład wariant neapolitański zastępuje parmezan serem mozzarella; z kolei na Sycylii i Apulii dojrzewający ser owczy (ser ser pecorino).

Innym wariantem jest danie ze squasha, czyli potrawy znanej pod nazwą Nadziewana cukinia i jest również bardzo popularny w Kuchnia argentyńska.

Ser Burrata

Ser Burrata lub po prostu burrata to bardzo typowy krem ​​serowy we Włoszech, którego nazwa pochodzi od określenia tyłekco jest masło w języku włoskim, a ten ser jest bardzo maślany.

Jest wykonany z Krowie mleko świeży i otrzymywany w następujący sposób: najpierw oddziela się twaróg od serwatki; następnie serwatka jest podgrzewana i po zetknięciu się skrzepu z serwatką jest odwirowywana, to znaczy, że ser nabiera elastycznej tekstury.

Ten proces jest również używany do produkcji świeżego sera mozzarella, ale różnica między tymi dwoma rodzajami sera polega na tym, że mozzarella jest wytwarzana z mleka bawolego. Burrata wygląda jak worek, ponieważ wypełniona jest mieszanką tzw stracciatella, który uzyskuje się przez zmieszanie wirowanego makaronu ze śmietaną mleczną.

Konsystencja tego sera jest kremowa i zwykle podaje się go z plastrami pomidora i chlebem tostowym.

Makaron

Makarony to podstawowy filar kuchni włoskiej i istnieje szeroki wybór rodzajów makaronów, każdy o innym kształcie. Zazwyczaj makaron podawany jest zawsze z sosem i zawsze doprawiany przyprawami takimi jak oregano czy bazylia.

Dania z włoskim makaronem są zawarte jako pierwsze danie w typowej strukturze włoskiego menu, czyli jako pierwszy (Włoskie dania główne), potem l'antipasto. Wśród głównych nazw włoskich makaronów wyróżniamy te wymienione poniżej.

Lazania

La Lasagna To odmiana makaronu w kształcie kwadratowego arkusza. Ta płyta składa się z kilku takich arkuszy, które są przeplatane, tworząc blok. Pomiędzy arkuszami dodaje się nadzienie, które może być mięsem, rybą lub warzywami i miesza się z typowym sosem, zwykle bolońskim.

Składnikiem, którego nigdy nie brakuje w dobrej lasagne, jest beszamel. Tradycyjnie gotuje się go w piekarniku, dlatego we Włoszech jest często nazywany lasagne al forno. Termin lazania pochodzi z łaciny lasanum iw rzeczywistości odnosi się do pojemnika, który był używany w przeszłości do gotowania.

Canelones

Aby zrobić cannelloni (cannelloni po włosku) stosuje się te same arkusze, co do produkcji lasagne, z tą różnicą, że zamiast przekładać arkusze warstwami, są one zwijane.

Efekt końcowy to coś w rodzaju rolka o kształcie cylindrycznym, stąd są nazywane cannelloni. To danie jest obecnie spożywane częściej w Katalonii (Hiszpania) niż we Włoszech.

ravioli

Ravioli to słowo pochodzące z łaciny Rzepa i oznacza rodzaj rozkoszy. W ten sposób każdy rodzaj nadziewanego makaronu jest różnorodny Ravioli (Ravioli w liczbie mnogiej).

Tak więc słynny tortellini, agnolotti, anolin, casecelli, cappelletti, pansotti, sorrentyna a długie i tak dalej to rodzaje ravioli.

Składniki, które zwykle są nadziewane, są różnorodne i otwarte na wyobraźnię tych, którzy je przygotowują, ale sery, wędliny, warzywa, a nawet ryby, takie jak tuńczyk czy łosoś, są powszechne.

tagliatelle

tagliatelle znaczy po włosku makaron i jest to rodzaj podłużnego makaronu o spłaszczonym kształcie, z którego pochodzą różne odmiany, każda o innej szerokości. Makaron we Włoszech należy do grupy makaronów tzw wklej asciuteczyli suchy makaron.

Aby je przygotować, należy je gotować w wodzie, zwykle przez około 10 minut. Następnie są odsączane i dodawane do oliwy z oliwek i typowego włoskiego sosu (bolognese, carbonara, pesto ...) oraz przypraw, takich jak oregano lub bazylia.

W rzeczywistości są podobne do makaronu w Chińska gastronomia, ale różnią się tym, że mąka używana do chińskiego makaronu to ryż lub soja, a ta używana do tagliatelle z Włoch to pszenica.

Spaghetti

Spaghetti jest liczbą mnogą tego terminu Spaghetti i został dostosowany do hiszpańskiego jako spaghetti. Znaczenie Spaghetti es sznur i wywodzi się z kształtu tego typu makaronu: wydłużonego i cienkiego, jak „sznur”, o przekroju okrągłym, w przeciwieństwie do makaronu, którego kształt jest spłaszczony.

Podobnie jak tagliatelle, są również powszechne w kuchni chińskiej; na przykład makaron ryżowy jest podobny. Podobnie jak inne rodzaje makaronów, są gotowane, a następnie podawane z sosem.

Makaron

Po włosku makaron, Makarony to rodzaj wydrążonych rur wewnątrz i wydłużonych w kształcie. Etymologia słowa makaronik prowadzi nas do greckiego terminu makáriosktórego znaczenie jest feliz.

Jego pochodzenie sięga czasów Mezzogiorno we Włoszech i zostały one sprowadzone do tego kraju w wyniku ruchów migracyjnych tak częstych w tym czasie we Włoszech. Rozprzestrzenianie się makaronów na całym świecie rozszerzyło się tak bardzo, że obecnie są one częścią cotygodniowej diety prawie wszystkich hiszpańskich rodzin.

Rices

Po włosku, ryż Mówi się, że ryż stąd termin pochodzi risotto który wbrew temu, co się powszechnie uważa, odnosi się do wszystkich typowych dań kuchni włoskiej, których podstawowym składnikiem jest ryż.

Risotto jest szczególnie popularne w Piemoncie, Weronie i zachodniej Lombardii, ponieważ uprawa ryżu jest tam powszechna. To danie zawsze składa się z ryżu, ser parmezanowy i jakiś inny składnik, którym może być warzywo, jakiś rodzaj mięsa lub ryby. Dlatego poniżej wymieniamy najpopularniejsze rodzaje risotto:

Risotto alla milanese

Ten rodzaj ryżu jest rodzimy Milan a użyty składnik to Szafran, więc talerz ma żółtawy kolor.

Risotto z radicchio

Risotto al radicchio jest przygotowywane z surówka z czerwonej kapusty, którego głównym składnikiem jest czerwona kapusta. Stąd kolor tego typu risotto jest czerwonawy.

Risotto ai funghi

Risotto ai funghi jest prawdopodobnie najpopularniejszym rodzajem risotto i tym, które przekroczyło granice. Wiele osób o nim myśli ai funghi risotto kiedy mówi o risotto. Ten wariant niesie grzyby.

Risotto dyniowe

Ten rodzaj risotto ma kawałki dynia, co sprawia, że ​​jego smak jest mieszanką kontrastów, ponieważ słony smak ryżu przeplata się z lekko słodkim smakiem dyni. Tradycyjnie podaje się go wewnątrz samej dyni, co z kolei wzmacnia smak.

Risotto z cukinią

El risotto alle cukinia jest podobne do Risotto z Zucca, z wyjątkiem tego, że jest przygotowany z cukinia. Ważne jest, aby do jej przygotowania używać świeżej cukinii; w przeciwnym razie efekt końcowy może być nieco mdły. Biorąc pod uwagę ilość witamin, które ma cukinia, to danie jest bardzo zdrowe.

Risotto alla salsiccia

El risotto alla salsicciaW przeciwieństwie do wspomnianych wyżej risotto jest przygotowywany z mięso, zazwyczaj z rodzajem charakterystycznego włoskiego chorizo ​​lub z kiełbasą.

Risotto agli spinaci

To risotto jest zrobione z szpinak, stąd jego kolor jest zielonkawy. To risotto, jak wszystkie inne, zawiera parmezan. Ponadto zwykle dodaje się chili, aby nabrało ostrego akcentu. Dodaje się również cebulę.

Risotto ai frutti di mare

El risotto ai frutti di mare jest wykonany z skorupiak. Wśród owoców morza najczęściej wyróżniają się m.in. małże, świeże małże czy kalmary. Do ugotowania ryżu należy użyć bulionu rybnego, dzięki czemu wzmocnimy smak owoców morza.

Risotto alla asparagi

Do przygotowania tego wariantu risotto, zielone szparagi. Zamiast parmezanu można również użyć koziego sera.

Zupy

Jak zobaczymy poniżej, stosowanie różnych warzyw jest bardzo powszechne w większości włoskich zup. Makaron można też spożywać w towarzystwie bulionu oraz z mięsem, takim jak m.in. kurczak.

małżeńskie minestra

To danie składa się z zupy, która jest również znana pod nazwą Włoska zupa ślubna, ponieważ nazwa w języku włoskim dosłownie oznacza zupa małżeńskaChociaż nie oznacza to, że jest to związane z weselami.

Użycie pojęcia małżeństwa wynika z faktu, że główne składniki tego dania, czyli mięso i warzywa, najpierw są gotowane osobno, a przed podaniem są łączone, czyli są „małżeństwem”.

Rosół w tej zupie można zrobić z mięsa wołowego lub drobiowego i tak jak w przypadku warzyw zawsze pojawia się wśród nich pietruszka. Obejmuje również boćwinę, szpinak, jarmuż, kapustę ...

minestrone

To najsłynniejsza włoska zupa na świecie. Przygotowywany jest na bazie pomidorów i szerokiej gamy warzyw, a także roślin strączkowych i makaronu. Przepis na tę zupę różni się w zależności od regionu; W ten sposób nadmorskie miasta przygotowują go ze skorupiaków i ryb; zamiast tego regiony wewnętrzne dodają mięso i kiełbasy.

Makaron Fagioli

Nazwana zupa makaron fagioli jest zwykle podawany jako antipasto lub przystawka w większości włoskich restauracji. Zawiera fasolę (fadżioli w języku włoskim), które muszą być wysokiej jakości. Ta zupa jest odpowiednia dla wegetarian, chociaż prawdą jest, że istnieją wersje z szynką lub boczkiem.

pizze

Pizza, ze wszystkimi jej odmianami i dodatkami, jest niewątpliwie najpopularniejszym daniem nie tylko we Włoszech, ale na całym świecie, a różnorodność tekstur i składników, które można uwzględnić w jej przygotowaniu, sprawia, że ​​jest to idealne danie być przystosowane do innych kultur, głównie ze względu na ich zdolność do łączenia różnych składników.

Najbardziej tradycyjną pizzą jest ta na bazie pieczonego płaskiego chleba, który wyrabiany jest z mąki pszennej, wody, soli i drożdży, polany sosem pomidorowym i mozzarellą. Stamtąd pozostałe składniki trafiają do smaku i są otwarte na wyobraźnię każdej kolacji.

Tak więc istnieje wiele przepisów na pizzę, czy to na mięso, warzywa, różne sery, ryby… Wachlarz możliwości jest bardzo szeroki; Jednak tutaj podajemy nazwy tradycyjnych włoskich pizzy:

  • pizza z marynatą?: jego składniki to plastry pomidora i oregano.
  • Margarita Pizza- Ta pizza zawiera również plastry pomidora, a także kulki z sera mozzarella.
  • Pizza neapolitańska: Zawiera te same składniki co pizza margarita, ale dodaje się również oregano i bazylię.
  • Wiosenna pizza: jego charakterystycznymi składnikami są oliwki i karczochy.
  • Pizza Cztery Pory Roku: quattro stagioni pizza Zawiera charakterystyczne składniki o każdej porze roku. Stąd wiosną obejmuje oliwki i karczochy; reprezentujące vernao, salami i pieprz są włączone; jesień odbija się w pomidorach i mozzarelli; zima wreszcie objawia się poprzez grzyby i jajka na twardo.
  • pizza z czterema serami: Jak sama nazwa wskazuje, ta pizza składa się z czterech różnych rodzajów sera, którymi są zazwyczaj mozzarella, ser pleśniowy, ser provolone i parmezan.

Focaccia

Focaccia jest bardzo podobna do pizzy, ale różni się rodzajem użytego chleba. Składa się z ciasta wykonanego z mąki, oleju, soli, wody i drożdży, a także ma wysoką zawartość glutenu.

Baza ta jest pokryta różnymi ziołami i przyprawami, np. Rozmarynem, co nadaje jej bardzo charakterystyczny smak. Tradycyjna specjalność focaccia pochodzi z regionu Genua, konkretnie od Recco.

Calzone

Calzone to rodzaj oryginalnej pizzy Nápoles I dlatego jest podobna do pizzy neapolitańskiej pod względem zawartych w niej składników. Jest również gotowana w piekarniku, ale różni się od pizzy tym, że jest to zamknięte ciasto wypełnione serem (mozzarella, ricotta, parmezan ...), mięsem mielonym lub mielonym, warzywami ...



Ponieważ ciasto jest zamknięte, aromat jego składników jest wzmocniony podczas procesu gotowania. Podaje się go na gorąco i zwykle towarzyszy mu sos marinara, który składa się z sosu pomidorowego z dodatkiem bazylii. To danie jest również powszechnie spożywane Argentyna.

Panini

Panino (panini liczba mnoga) to odmiana pizzy, która stanowi mieszankę pizzy i kanapki. Panini przyrządza się podobnie do pizzy, to znaczy na bochenek chleba dodaje się składniki, w tym pomidor i ser na spodzie, i piecze.

Zwykle używany jest chleb wiejski chleb średniej wielkości, szczególnie we Włoszech, a pantofel (biały chleb z bardzo młodej mąki pszennej) lub rozetę. Panini są zawsze spożywane na gorąco i tosty, przez co zwykle otrzymują potoczną nazwę tost (To znaczy w języku angielskim tostada).

Typowe włoskie mięso

Najlepsze dania kuchni włoskiej są wymienione w tej sekcji i są to te, które są uważane za główne dania dnia lub dania główne we Włoszech, takie jak pizza, makaron, zupy i te wymienione powyżej.

Osso buco

To tradycyjne danie mediolańskie, które od XX wieku do dziś zyskuje na popularności. niedźwiedź buco dosłownie znaczy pusta kość a jest to gulasz lub gulasz z golonki wołowej pokrojonej w grube plastry i bez kości.

Najbardziej normalne jest to, że podaje się go z dodatkiem risotto alla milanese. Do przyrządzenia gulaszu używa się białego wina, a na kilka minut przed zakończeniem gotowania sos pomidorowy i niektóre warzywa, np. Marchew, cebula ...

Stek alla fiorentina

To danie mięsne pochodzi z Toskanii. Używa się wołowiny Chianina lub polędwicy wołowej. Filet charakteryzuje się dużą grubością i brakiem kości.

Tradycyjnie grilluje się go na węglu drzewnym, aby wnętrze było surowe. Po ugotowaniu do smaku dodaje się oliwę z oliwek, mielony czarny pieprz, wino Chianti i inne przyprawy. Podaje się go z toskańską fasolą lub kawałkami cytryny.

Mieszana bułka alla piemontese

El bollito misto Jest to typowe danie z północnych Włoch, a konkretnie z Piemontu, podobne do Pot-au-feu z francuska gastronomia. To danie jest uważane za klasykę kuchni włoskiej i jest spożywane podczas uroczystości i specjalnych wydarzeń.

Składa się z gotowanych mieszanek mięsnych, które są gotowane w formie gulaszu lub gulaszu i podawane z niektórymi warzywami, takimi jak marchew, seler, cebula, czosnek ... Jeśli chodzi o mięso, zwykle bierze się kawałki różnych części każdego zwierzęcia.

piccat

Termin piccata W rzeczywistości jest to określenie ogólne i bardzo częste, gdy mówimy o kuchni włoskiej, ponieważ składa się z pewnego rodzaju mięsa mielonego lub sauté, które zawsze zawiera sos z soku z cytryny, masła i różnych przypraw.

To mielone mięso jest stosowane do mięsa i ryb, chociaż piccata z kurczaka jest szczególnie powszechna. Dodatkowo do dania zawsze towarzyszy ryż lub makaron, a także tofu w wariantach wegetariańskich.

Sosy

Trudno wyobrazić sobie talerz włoskiego makaronu bez sosu, a włoską kuchnię charakteryzują właśnie sosy, które są zawarte w jej daniach, które nadają im mocny i niepowtarzalny smak.

Są lżejsze i inne bardziej spójne, ale każdy ma rozszerzenie bardzo charakterystyczny smak. Tutaj przedstawiamy główne włoskie sosy.

Sos Pomodoro

Sos Pomodoro to bardzo prosty sos do przygotowania, ponieważ w zasadzie składa się z Zgnieciony pomidor wraz z innymi składnikami takimi jak: cebula, bazylia, sól, olej, różne przyprawy i czosnek.

Możesz również dodać inne warzywa, takie jak papryka, a podczas ich przygotowania dodaje się odrobinę cukru, aby wyeliminować mocny kwaśny smak pomidora. Z tego sosu wywodzi się z kolei sos boloński, o którym mówimy poniżej, a także ten, którym posmarowuje się każdą pizzę.

Sos Pesto

Chociaż nie jest to jedyny składnik, który sprawia, że ​​sos ten jest tak wyjątkowy, prawdą jest, że bazylia stanowi niepowtarzalny smak tego sosu.

Termin pesto pochodzi od czasownika Będę mrugaćktórego znaczenie jest zmiażdżyć o triturar i pochodzi z faktu, że ten sos jest zrobiony z moździerz, ponieważ wszystkie jego składniki są miażdżone.

Oprócz bazylii inne składniki, których nie może zabraknąć to: orzeszki pinii, starty parmezan, oliwa z oliwek, czosnek i sól.

Sos Carbonara

Sos kombinowany carbonara służy do jedzenia makaronu i charakteryzuje się mocnym smakiem, który zapewnia jeden z jego głównych składników: boczek pokroić w małe kostki.

Ponadto jest używany śmietana do gotowania, parmezan, cebula i w niektórych przypadkach grzyby. Śmietana razem z serem nadaje sosowi gęstą konsystencję. Na koniec dodaje się odrobinę mielonego czarnego pieprzu oraz oregano lub bazylii do smaku.

Sos boloński

Sos boloński to jeden z najcięższych sosów w kuchni włoskiej, głównie dlatego, że zawiera mięso mielone. Ponadto nie może zabraknąć rozgniecionego pomidora (sos pomodoro) i cebuli, a także różnych przypraw, w tym oregano.

Chociaż ten sos był na całym świecie i był sprzedawany przez kilka marek, pochodzi od Bolonia, stąd jego nazwa.

Sos puttanesca

Sos Puttanesca to efekt połączenia anchois z kapary, pietruszka, czosnek i czarne oliwki. Dodatkowo nabiera pikantnego charakteru dzięki zastosowaniu guindilla, chociaż jest to opcjonalne i można je zastąpić papryką.

Przygotowuje się go poprzez wlanie oliwy z oliwek na patelnię, a zaraz potem smażenie czosnku, cebuli, anchois i oliwek, a także sosu pomidorowego i pozostałych składników. Jest trzymany na patelni, aż uzyska gęstą i jednorodną konsystencję. Podobnie jak sos boloński, ten sos jest uważany za ciężki i cichy kaloryczny.

Desery i słodycze

Tradycyjne włoskie desery i słodycze mają długą historię. Szacuje się, że te pierwsze były oparte na chlebie z miodem lub owocami, ponieważ cukier był pierwotnie towarem luksusowym. Dziś typowe włoskie desery różnią się w zależności od regionu, chociaż wszystkie z nich stały się w mniejszym lub większym stopniu znane na całym świecie.

Amaretti

Termin amaretti (w liczbie pojedynczej amarettoco to znaczy Amargo w języku włoskim) oznacza rodzaj herbatnika, który można znaleźć w każdym regionie Włoch.

Wykonane są z pasty migdałowej, która zawiera następujące składniki: cukier, słodkie i gorzkie migdały, białka jaj i pestki moreli. Opcjonalnie można również użyć przypraw, miodu, mleka, drożdży i niektórych konserwantów.

Ten cukierek jest również popularny w kuchnia francuska, zwłaszcza w Lorenie i Pirenejach Atlantyckich, a także w Argentynie. Jednak ten deser jest pochodzenia arabskiego.

Szlam

El baba al rum to typowa słodycz z Neapolu, choć bardzo popularna jest również we Francji. To rodzaj bułki z ciasta wzbogaconego jajkiem i masłem.

Upieczone ciasto pije się z syropem rumowym lub innym trunkiem, np. Limoncello. Dziś jego kształt przypomina korek do butelki szampana, ale tradycyjna receptura została przygotowana z formy, która miała kształt korony.

canestrelli

To kolejny rodzaj ciasteczek, które choć są szczególnie popularne w Piemoncie i Ligurii, naprawdę można je znaleźć w każdym rejonie Włoch.

Szacuje się, że pochodzenie tych słodyczy sięga średniowiecza, kiedy to nazywano je mgławica i podawano je podczas specjalnych wydarzeń, takich jak wesela, chrzciny, karnawały czy uroczystości religijne.

Do jej przyrządzenia potrzebne są jajka, mąka, cukier, masło, skrobia kukurydziana, wanilia i skórka z cytryny. Podaje się je pokryte cukrem pudrem.

Cannoli

L Cannoli (armata singular) to kolejny z głównych deserów włoskich wypieków, choć pierwotnie pochodzą z Sycylii, regionu, w którym podaje się je na specjalne okazje.

Są to bułeczki o cylindrycznym kształcie, wykonane z mąki, proszku do pieczenia, soli, cukru pudru, żółtek jaj i czerwonego wina. Te składniki miesza się do uzyskania zwartego ciasta, z którego uzyskamy małe okrągłe ciasta, które później smażymy, aż uzyskają brązowo-złoty kolor.

Po zrobieniu pokrycia wypełnia się go kremem cukierniczym doprawionym cynamonem, serem ricotta i mielonymi orzechami włoskimi.

cantuccini

Ten cukierek jest również znany jako zakątki o Prato biscotti i pochodzi z Toskanii, a konkretnie z Prato, stąd ta ostatnia nazwa. Składa się z ciasta migdałowego, którego proces produkcji jest charakterystyczny.

Najpierw całe ciasto jest pieczone, a gdy jest prawie gotowe, wyjmuje się je z piekarnika, kroi na plasterki i wkłada z powrotem, aż będzie gotowe. Twoje imię po włosku bis-cotto Oznacza gotowane dwukrotnie dzięki tej technice gotowania. Pierwsza receptura cantucci pochodzi z XVIII wieku.

Kartelat

To typowe słodycze bożonarodzeniowe, pochodzące z prowincji Foggia, choć bardzo popularne są też w Apulii i Basilicacie. Jego nazwa pochodzi od tego terminu list oleata, który jest rodzajem papieru kuchennego używanego w starożytności i charakteryzuje się tym, że jest bardzo delikatny, podobnie jak ciasto tych słodyczy, które jest robione z mąki, białego wina i oleju.

Ciasto ma kształt róży, a na koniec smaży się je w obfitym oleju i podaje zaimpregnowane gorącym vincotto, czekoladowym fondue lub miodem i posypane cynamonem, cukrem pudrem lub kolorowymi dekoracjami.

cassata

Cassata to oryginalny deser z Sycylii, którego nazwa została zaadaptowana w języku hiszpańskim jako caseta. Jego składniki to: ser ricotta, cukier granulowany i puder, kandyzowane typowo włoskie owoce, biszkopt i marcepan.

Oryginalna receptura jest prosta, ale obecnie istnieje kilka regionalnych wariantów, które mogą obejmować wszystko, od pistacji i orzeszków piniowych po aromat czekolady, cynamonu lub kwiatu pomarańczy.

Castagnaccio

To ciasto z mąki kasztanowej jest tradycyjne z Toskanii, Piemontu, Emilii i Ligurii i lokalnie nosi również takie nazwy, jak Baldino, patona o grigio. Zwykle jest wykonywany jesienią.

Oprócz mąki kasztanowej ciasto wyrabiane jest z innych składników: wody, oliwy z oliwek, orzeszków piniowych, sułtanki itp. Istnieją również warianty lokalne, w których uwzględniono rozmaryn, skórki pomarańczy, suszone owoce, ser ricotta, miód ...

Gołąb wielkanocny

La Colomba Pasquale o Wielkanoc Kolumba Jak sama nazwa wskazuje, jest to zwykły wielkanocny cukierek. Pochodzenie tego słodyczy sięga czasów króla Lombardii Alboino, któremu podczas oblężenia Pawii jako symbolu pokoju przyznano rodzaj słodkiego chleba w kształcie gołębicy.

Oryginalna receptura ciasta przygotowana z mąki, cukru, masła, jajek, kandyzowanej skórki pomarańczowej i polewy migdałowej.

Crostata

Jest to ciasto składające się z ciasta, którego podwójna część jest złożona w taki sposób, że jest przykryta i wypełniona dżemem, którym może być między innymi wiśnia, truskawka, brzoskwinia lub morela.

Możliwe jest również napełnienie go kawałkami świeżych owoców i / lub kremu do ciasta, w takim przypadku podana jest nazwa ciasto frutta. Innym wariantem jest tzw Crostata di ricotta, w którym dżem miesza się z serem ricotta i kawałkami kakao lub anyżek. Jest to również bardzo popularny deser w Argentynie.

owoc martorany

Ten cukierek jest bardzo podobny do marcepanu i faktycznie jest również nazywany Marcepan sycylijski. Jego pochodzenie jest właściwie arabskie, a głównymi składnikami są cukier i migdały.

Jego początki sięgają dawnego klasztoru Martorana w Palermo, gdzie zakonnice zastępowały marcepan w kształcie i kolorze każdego owocu, aby udekorować klasztorny ogród owoce (pomarańcze, cytryny, mandarynki ...). Do jego przygotowania konieczne jest użycie barwników o różnych kolorach.

Włoskie lody

El gelato To właśnie te lody są również powszechnie spożywane w Hiszpanii, zwłaszcza podczas gorących letnich miesięcy. Różnica w stosunku do zwykłych lodów polega na tym, że proces produkcji włoskiej wersji jest całkowicie ręcznie robiony i jest wytwarzany w dużych ilościach.

Ponadto kolejną ważną różnicą jest ilość powietrza zawartego w każdym z nich; Tak więc, podczas gdy zwykłe lody zawierają 40% powietrza, zawartość gelato Włoski nigdy nie zawiera więcej niż 10%. Z tego powodu, gelato Włoski jest bardzo kremowy.

Ze swojej strony, gelato Zawiera ponad 10% mniej tłuszczu niż zwykłe lody, ponieważ jest wytwarzany z naturalnych składników. Typowe smaki to te, które pochodzą z Włoch: tiramisu, limone, frutti di bosco, cappuccino, nocciola ...

beza

Beza to bardzo popularny deser również w hiszpańskich wypiekach, gdzie można ją spotkać w różnych kolorach. Składa się z ubitego białka i cukru oraz aromatów waniliowych, kokosowych lub migdałowych. Ich smak jest bardzo słodki i często wykorzystuje się je jako nadzienie do ciast czy wypieków. Konsystencja jest miękka w dotyku, ale mogą być również twarde po upieczeniu.

panettone

Klasyczne panettone to typowy tort bożonarodzeniowy, który w ostatnich latach przekroczył granice i stał się niezbędny w Hiszpańskie święta. Jego proces przygotowania nie jest łatwy i trwa do dwóch dni, zanim będzie gotowy.

Oryginalna receptura zawiera zakwas, ale można go również przygotować na drożdżach piekarskich. Zanim zaczniesz przygotowywać samą bułkę, składniki należy wymieszać ze sobą i pozostawić do fermentacji przez noc w temperaturze pokojowej.

Do tego fermentu należy używać niewielkich ilości drożdży, aby ciasto rosło bardzo wolno, dzięki czemu intensywność smaków była znacznie większa.

Panforte

Włoskie panforte jest podobne do niemieckiego deseru tzw Norymberga Lebkuchen. Ten deser, podobnie jak panettone, jest typowo świąteczny, ale dziś można go spożyć o każdej porze roku.

Pierwotnie miał na imię piernik, bo oryginalna receptura zawierała pieprz. Ten cukierek urodził się w mieście Siena. Wśród składników, które go charakteryzują, wyróżniają się suszone figi i kandyzowane owoce, a także miód i sproszkowana czekolada.

Panna Cotta

Chociaż podobny, panna Cotta to nie jest galaretka. Ten bardzo tradycyjny deser we Włoszech przygotowywany jest ze śmietanki mlecznej, cukru i substancji żelujących, z których uzyskuje się masę podobną do ciasta francuskiego, ale różniących się konsystencją i smakiem.

Zasadniczo panna Cotta smakuje jak mleko. Do tego rodzaju galaretki dodaje się dżem jagodowy.

Sfogliatelle

Te słodycze są robione z ciasta francuskiego z ricottą i kaszą manną i pochodzą z Neapolu, chociaż w rzeczywistości są pochodzenia arabskiego. Składa się z wielu warstw ciasta francuskiego, które są zwinięte i wypełnione pastą migdałową.

Kształt, jaki nadaje się każdemu z tych słodyczy, można uzyskać tylko ręcznie. Ich konsystencja jest chrupiąca i występują w różnych rozmiarach. Oryginalna nazwa to sfogliatella riccia di Napole.

Tiramisu

Tiramisu to ciasto składające się z kilku warstw ułożonych jedna na drugiej. Składnikiem, którego nigdy nie może zabraknąć w tym deserze jest kawa, która dodawana jest w każdej warstwie wraz z kremem z roztrzepanych jajek i cukru, a dla wzmocnienia smaku można dodać odrobinę likieru Amaretto.

Na koniec posypuje się proszek kakaowy. Podstawę tiramisu można wykonać z ciastek, biszkoptu lub Savoyardi (biszkopty). Do jego przygotowania używa się również sera, a konkretnie mascarpone, którego smak jest słodki i przypomina bitą śmietanę.

Angielski zuppa

Ten deser jest bardzo podobny do tiramisu, a jego pochodzenie jest właściwie angielskie, a konkretnie z epoki elżbietańskiej. We Włoszech jest powszechny w regionach Ferrary, Bolonii, Forlì ...

To ciasto namoczone w następujących likierach: alchermes y rosolio. Dodatkowo dodaje się kawałki owoców leśnych i krem ​​cukierniczy, śmietanę, galaretkę owocową lub śmietanę mleczną.

Tradycyjną prezentację podaje się w kieliszku, dzięki czemu można docenić kolorystykę jej składników. W szklance ciasto przekłada się kawałkami owoców i kremem z ciasta.

Ten artykuł został udostępniony 1065 razy. Spędziliśmy wiele godzin na zbieraniu tych informacji. Jeśli Ci się podobało, udostępnij, proszę: