Nikaragua to kraj tradycji i zwyczajów przekazywanych z pokolenia na pokolenie, wśród których wyróżnia się jej muzyczne, artystyczne i taneczne ekspresje. W tym artykule przedstawiamy zdjęcia i filmy z najwybitniejszych tańców ludowych kultury Nikaragui. Dodatkowo wskazujemy, w jakich miejscowościach i departamentach są one praktykowane.

Poniżej znajduje się spis wszystkich punktów, którymi zajmiemy się w tym artykule.

Gueguense

Ten taniec jest również znany jako Mysz płci męskiej. Jest praktykowany na wydziałach Carazo i Masaya w regionie Pacyfiku, a konkretnie w Diriambie i Niquinohomo, w dniach 20 stycznia i 26 lipca.



El Güegüense jest reprezentowana od końca XVII wieku i ma kolonialny. To rodzaj tańca teatralnego, komedia, będąca protestem przeciwko sytuacji, jaką metysi mieli przed Hiszpanami.

W tym filmie możemy zobaczyć, jak wyglądają kostiumy tancerzy, a także charakterystykę choreografii i muzyki:

Słup majowy

Ten taniec jest jednym z najważniejszych w folklorze Nikaragui. Odbywa się na początku maja na festiwalu Mayo Ya lub May Pole. Wstążki w różnych kolorach są zawiązywane na drążku o długości około 3 metrów. Tancerze tańczą w kółko, tkając wstążki.

Jest tradycyjna z Karaibów i została stworzona, aby uczcić boginię Majów i prosić o nowe plony i płodność. Jest obchodzony od XIX wieku i uważa się, że jest adaptacją wersji angielskiej. Pochodzi z miasta Bluefields.

Walagallo

Walagallo o tańczą koguty Jest to taniec regionu atlantyckiego praktykowany przez rdzennych mieszkańców garifuna. To rodzaj rytuału, który ma wyleczyć chorego.

Uważa się, że osoba chora została opętana przez ducha lub Bóg zesłał mu tę chorobę i jest to praktykowane, gdy jest to naprawdę poważny przypadek.

Inditas

Las Inditas to tradycyjne z Masayi tańczone 30 września podczas uroczystości ku czci San Jerónimo. To jest rdzenne pochodzenie iw nim odtwarzane są czynności życia codziennego.

Wykonuje ją w sumie pięć par tancerzy, a towarzyszącym im instrumentem jest łukowa marimba. Jest również praktykowany w Diriamba, Carazo, 20 stycznia podczas uroczystości w San Sebastián.

Diabły

Los Diablitos jest tańczony w Masaya w ostatnią niedzielę listopada na cześć San Jerónimo. Jej początki sięgają XIX wieku, kiedy to młodzi ludzie w nocy śpiewali dziewczęta.

W tym tańcu pojawiają się piętnaście znaków, każda z kolorową szafą. Wszyscy wykonawcy to mężczyźni i każdy z nich wykonuje inne ruchy:

  • Większy Diabeł (Mefistofeles)
  • Czarny diabeł
  • Czerwony diabeł
  • Quirina Death
  • El Oso
  • Pogromca
  • Lew
  • Samiec Myszy (osioł)
  • El Tigre
  • Sześć diabłów

W przypadku diabłów noszą maskę zakrywającą ich twarz. W Nandaime, Jinotepe i Nagarote są tańce o tej samej nazwie, ale mają inną historię.

Czarni

Taniec Czarnych praktykowany jest w Masaya, także podczas uroczystości ku czci San Jerónimo, a konkretnie w każdą niedzielę października i listopada. Pochodzi z miasta Monimbó.

Historia tego tańca sięga czasów kolonialnych, kiedy Hinduski tańczyły z Hiszpanami. To rozgniewało rdzennych mieszkańców, którzy stworzyli tę choreografię jako protest przeciwko kolonizacji.



Jest reprezentowana przez grupę ośmiu mężczyzn, czterech przebranych za chłopców i czterech za dziewczęta. Początkowo ich twarze były pomalowane na czarno, ale później przeszli na maski.

Stary człowiek i stara kobieta

El Viejo y la Vieja jest wystawiana w Diriamba, Carazo, każdego 20 stycznia. Podróżujesz trasą Osiem godzin która zaczyna się i kończy u drzwi wiejskiego kościoła. Tancerze to mężczyźni, którzy chcą złożyć obietnicę.

Noszą białą koszulę z długimi rękawami, ciemne spodnie, czapkę i laskę. Ponadto inni przebrani są za starą kobietę w nakryciu głowy i kolorowej spódnicy. Old Man tańczy wolno, a Old Man szybko. Naśladują Hiszpanów.

Zompopo

Zompompo to regionalny taniec Altagracii na wyspie Ometepe, Rivas. W przeszłości w tej populacji występowała plaga zompopos, gatunku latających mrówek.

Taniec odzwierciedla wysiłek ludności, aby zakończyć tę zarazę. Tancerze to grupa dziesięciu par, które niosą gałęzie mango i naśladują, jak ludzie przestraszyli lub zabili zompoposy.

https://www.youtube.com/watch?v=m7RdfJAQm_4

Muzyka towarzysząca temu tańcowi ma pochodzenie afro-karaibskie. Tradycyjnie tańczy się go między 12 a 18 listopada.

Gigantona i wielkogłowy krasnolud

La Gigantona y el Enano Cabezón to taniec ludowy z León wykonywany w grudniu. La Gigantona to wysoka lalka, którą mężczyzna porusza od wewnątrz i tańczy w rytm bębnów.

The Bighead Dwarf cytuje wersety o nim niespełniona miłość między kobietą a metysem. W choreografii może również pojawić się Pepito, mężczyzna, który udaje, że niesie innego na plecach.

Huaco Bull

El Toro Huaco jest tańczony w Diriamba, Carazo, 20 stycznia, przez grupę podzieloną na dwie części, liczącą od ośmiu do dwunastu osób. Oprócz tych tancerzy jest Mandador, szef grupy i Byk.

Członkowie każdej grupy stoją po obu stronach ulicy w jednym szeregu, uporządkowanym według wzrostu i skoku. W centrum pozostaje Byk i Szef. Wszyscy noszą drewniane maski, z wyjątkiem Byka. Ponadto każda grupa ma kapitana.

Mała klacz

La Yegüita to reprezentacyjny taniec San Juan de Oriente w Masaya, gdzie jest wykonywany 24 czerwca z okazji uroczystości San Juan Bautista. Tancerze pełnią rolę szermierzy lub pazury.

Prowadzą dialog naśladując dzieci i walczą, ponieważ klacz zaginęła. Pod koniec walki zwierzę pojawia się ponownie. To taniec, który po prostu tańczą mężczyzna.

Najlepsze zdjęcie wg Lord of the Wings ©.

Ten artykuł został udostępniony 142 razy. Spędziliśmy wiele godzin na zbieraniu tych informacji. Jeśli Ci się podobało, udostępnij, proszę: