Typowe tańce hiszpańskie charakteryzują się tym, że różnią się w zależności od wspólnoty autonomicznej i są jednym z najważniejszych przejawów kulturowych reprezentujących każde miasto. Wśród nich flamenco i sevillanas to hiszpańska marka znana na całym świecie.

Poniżej znajduje się spis wszystkich punktów, którymi zajmiemy się w tym artykule.

Aurresku honoru

Aurresku, zwany baskijskim ohorezko aurreskua, to typowy taniec Kraj Basków, społeczność położona na północy Hiszpanii.



Ten taniec jest rodzajem czci, który jest zwykle wykonywany podczas specjalnych wydarzeń, takich jak wesela, hołdy i inne imprezy publiczne, szczególnie w regionie Euskal Herria.

Ten taniec zawiera chistulari, kto jest muzykiem, który gra chitu i tamburynoraz tancerz, którym jest tancerka. Jeśli jest to impreza masowa, może być kilku tancerzy, zawsze mężczyzn, którzy trzymają w ręku beret lub kapelusz.

Na płaszczyźnie historycznej podczas wielkich festiwali w Guipúzcoa i Vizcaya przyłączyli się również posłowie, a tradycją było wyprowadzanie żony lub córki burmistrza jako pary.

piłka pla .,

El ball pla (po hiszpańsku dosłownie taniec zwykły) jest wspólnym tańcem Katalonia pochodzi z XVII wieku, choć jego rozkwit przypadł na wiek XIX.

Jest tańczony w parach i charakteryzuje się płynnymi ruchami, w których stopy ślizgają się bardzo płynnie po podłodze, bez wykonywania jakiegokolwiek skoku. Jest podzielony na trzy różne części:

  • Początek: każda para idzie na spacer w rytm melodiaczyli muzyka, która towarzyszy temu tańcowi.
  • upadek: wyróżnia się nagłą zmianą rytmu, ponieważ członkowie pary oddalają się i nieustannie zbliżają się do siebie, zmieniają miejsca i poruszają rękami i nogami, zawsze patrząc na siebie.
  • Ristol: taniec kończy się tą częścią, która prowadzi do następnej pary.

Bolero

Bolero, w swoim pochodzeniu, było ewolucją naśladowania. Hiszpańskie bolerko różni się od bolerka kubańskiego tym, że jest pierwsze rytm trójskładnikowy, podczas gdy drugi to binarny metrum.

Konstrukcja bolerka jest podzielona na trzy części, które nazywamy wersety (czasami też przeprowadzki), które powtarzane są kilkakrotnie przez cały spektakl.

Po każdym powtórzeniu następuje przerwa dobra pozycja, w którym tancerz pozostaje nieruchomy przez kilka sekund.

Jeśli chodzi o muzykę, która mu towarzyszy, zazwyczaj nigdy nie brakuje następujących instrumentów:

  • Gitara klasyczna
  • Kastaniety
  • Perkusja
  • Tamburyny
  • bębny

Na przykład na Balearach używa się również dud kseremie. Na poniższym filmie możesz zobaczyć, czym jest hiszpańskie bolerko:

Chotis

Chotis to taniec towarzyski, który przybył na Półwysep Iberyjski cyganeria (Czechy) w 1850 r., Kiedy tańczono go w Pałacu Królewskim im Madryt po raz pierwszy

Jest tańczony w parach (mężczyzna i kobieta), a kobieta obchodzi mężczyznę skrzyżowanymi krokami lub robi kroki do tyłu i do przodu, podczas gdy mężczyzna zawsze patrzy do przodu i wykonuje małe skręty w przestrzeni ograniczonej do płytki .

Etymologicznie termin chotis jest adaptacją terminu niemieckiego schottischco to znaczy Szkocki. Dzieje się tak, ponieważ chotis faktycznie wywodzi się z oryginalnego tańca szkockiego (Wielka Brytania), niegdyś tańczonego głównie przez szkockich chłopów.

Do dziś chotis jest uważany za taniec madrilenski, ponieważ jest zwykle interpretowane na festiwalach i festiwalach San Isidro, które odbywają się w stolicy Hiszpanii.

Pobiegłem

Tańce asturyjskie wyróżniają się muzyką, w której dudy i bębny są niepowtarzalne. Stały się wizytówką i całą tradycją na tym obszarze północnej Hiszpanii.

Wyróżnia się corri-corri, który jest oryginalnym tańcem Cabrales (Asturias) i charakteryzuje się tym, że tańczy go jeden mężczyzna i kilka kobiet, które mogą mieć od sześciu do dziewięciu lat.

Towarzyszy temu tańcowi muzyka stworzona przez buduar, którym towarzyszą instrumenty, takie jak bęben, tamburyn i pandoiros, podczas gdy inni śpiewają romans.

Zgodnie z tradycją kobiety te noszą w obu rękach gałązkę laurową, werbeny cytrynowej lub jelechu. Chociaż jego pochodzenie jest niepewne, niektórzy autorzy uważają, że może mieć wydźwięk religijny, podczas gdy inni uważają, że pierwotnie był to obrzęd pogrzebowy.

Taniec lub taniec Ibio

Baila lub taniec Ibio to tradycyjny taniec Kantabria, wspólnota autonomiczna położona na północy Hiszpanii. Ten taniec prawie całkowicie odzwierciedla tradycję kantabryjską poprzez muzykę i taniec.

Jest bardzo podobny do taniec włóczni z gminy Ruiloba (Kantabria). W rzeczywistości jest pochodzenia celtyckiego i pierwotnie był rodzajem hymnu wojownika.

Do dziś bardzo często wykonuje się ten taniec w Uroczystości San Pantaleón, które odbywają się 27 lipca każdego roku w miejscowości Ibio (Mazcuerras, Kantabria), stąd ich nazwa. Na tym filmie możesz zobaczyć, jak wygląda taniec Ibio:

W 1931 roku został zmodyfikowany przez założyciela Głosy KantabryjskieMatilde de la Torre na przyjęciu Angielskiego Towarzystwa Tańca Ludowego i tego dnia sukces spektaklu był taki, że od tego czasu jest on interpretowany tak, jak robiono to w tamtym czasie.

Surowy taniec

Taniec Prima jest również typowy dla Asturii i charakteryzuje się tym, że jest taniec zbiorowy w którym każdy może dołączyć w dowolnym momencie.

Ponadto tańczy się w kole utworzonym przez uczestników trzymających się za ręce, które rozszerza się i zwęża w miarę obracania w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.

Charakteryzuje się również tym, że nie towarzyszy mu żaden instrument, co oznacza, że ​​jest chóralny, czyli jeden z tancerzy zapewnia głos, a pozostali chór.

Tańce baskijskie

Tańce baskijskie, Baskijski dantzak W języku baskijskim są to zestawy tańców, które reprezentują kulturę Kraju Basków (Hiszpania) i zawsze stanowią wydarzenie towarzyskie, cieszące się dużym zainteresowaniem zarówno turystów, jak i mieszkańców tej autonomicznej społeczności.

Tańce baskijskie są w rzeczywistości akty czci lub pozdrowienia i są ściśle związane zarówno z aktami religijnymi, jak i obywatelskimi. Tancerz tańca baskijskiego otrzymuje ogólną nazwę tancerz.

Ogólnie rzecz biorąc, każde miasto w Kraju Basków ma swój własny taniec, który jest wykonywany podczas głównych festiwali w każdym mieście:

  • W Vizcaya kaxarranka, taniec xemeingo lub taniec dantzari
  • W Álava i Guipúzcoa tańce takie jak kontrapas, taniec łuków lub podniebny tanieclub taniec czarownic lub taniec sorgina

Podobnie w Navarra istnieje szeroki wachlarz tańców, z których najpopularniejszym jest taniec axuri beltza, taniec jabłkowy lub taniec sagarowy, Dance of the Era lub Dances of the Ribera Navarra.

Fandango

Fandango to oryginalny taniec z Hiszpanii, który obecnie przekroczył granice i zyskał popularność w innych krajach, takich jak Meksyk, a konkretnie w stanie Veracruz.

To taniec o trójskładnikowym rytmie, w którym nie można przegapić kastaniety, co sprawia, że ​​ten taniec jest nieco podobny do joty.

Sława, jaką fandango zdobywało między końcem XVIII a początkiem XIX wieku, spowodowała, że ​​rozprzestrzeniło się ono w różnych hiszpańskich społecznościach, a mianowicie: Asturii, Estremadurze, Kastylii-La Manczy, Murcji, Walencji, Kraju Basków itp.



Również w Andaluzji, gdzie taniec ten przeplatał się z tańcem flamenco, dając początek temu, co dziś znane jest jako aflamencaos fandangos. Poniżej możesz zobaczyć film, który pokazuje przykład andaluzyjskiego fandango:

flamenco

Ze wszystkich tańców andaluzyjskich flamenco jest najbardziej znane na całym świecie. Jest również tańczony we wspólnotach Murcji i Estremadury.

Jeśli chodzi o historię, pierwsze tańce flamenco sięgają XVIII wieku, a ich pochodzenie jest w dużej mierze związane z cygańską grupą etniczną. Od 2010 roku taniec flamenco jest uznawany przez UNESCO za Dziedzictwo kulturowe ludzkości.

Za tańcem flamenco współistnieją unikalne normy i tradycje, które dały początek jego własnemu językowi, z którego wywodzą się terminy takie jak ekspresja Olé! o elf, którą Królewska Akademia Hiszpańska (RAE) definiuje jako tajemniczy i niewysłowiony urok.

Instrumenty niezbędne do grania muzyki flamenco to głos, klaskanie i hiszpańska gitara. Gitarzysta flamenco otrzymuje imię tokaor a kto tańczy, jest nazywany tancerz flamenco o tancerka flamenco.

jota

Jota jest tańcem hiszpańskim tańczonym obecnie w większości społeczności geograficznych Hiszpanii, między innymi w zależności od zwyczajów każdego regionu. Początki joty sięgają końca XVIII wieku, chociaż okres jej świetności nastąpił dopiero w XIX wieku.

Najpopularniejsze są joty aragońskie, kastylijskie, z León, z Walencji, z La Rioja i z Nawarry. W Kantabrii znany jest pod nazwą góral.

Joty to taniec, któremu towarzyszy głos i który tancerze noszą kastaniety w każdej ręce oprócz charakterystycznego stroju regionalnego.

Oprócz kastanietów tańcu towarzyszą gitary, lutnie, bandurie, akordeony i tamburyn. W społecznościach północnej Hiszpanii stosowane są typowe instrumenty; tak więc w jota kantabryjskim, galicyjskim i asturyjskim używa się dud, tamburynów, bębnów itp.

Lalka

Lalka lub muiñeira w Galicji jest to taniec szczególnie popularny w Galicji, ale także w Asturii i Castilla y León. W rzeczywistości lalka to nic innego jak Galicyjska jota iw rzeczywistości wielu odnosi się do tego tańca pod tym imieniem.

Muineira To znaczy po hiszpańsku młyn, bo to właśnie z powodu długich godzin pracy chłopi spędzali kiedyś w młynach (muinos w języku galicyjskim).

Muzyka towarzysząca temu tańcowi charakteryzuje się tym, że jest interpretowana dudy, tamburyn, tamburyn, bęben, tamburyn, bęben basowy, charrascos i muszle. Tańczy się go w parach, z podniesionymi rękami, jednocześnie towarzyszy mu oszołomiony lub krzyki, które zachęcają do tańca.

Dwuetapowe

Pasodoble to taniec, który wywodzi się z parad wojskowych. Początki pasodoble jako tańca sięgają pierwszej połowy XVIII wieku, kiedy używano melodii scenicznej, wykonywanej zwykle podczas specjalnych wydarzeń.

Obecnie pasodobles są zwykle wykonywane na festiwalu Maurów i Chrześcijan, typowym dla hiszpańskiego Levante. Jest tańczony w parach i jest uważany za taniec w sali balowej proste, ponieważ kroki są dość bezpłatne. Podstawowa zasada jest taka, że ​​oba ciała pozostają równoległe.

Istnieje repertuar hiszpańskich pieśni, które stały się tradycyjne podczas każdej uroczystości, podczas której ten taniec ma być wykonywany, np Suspiros z Hiszpanii, Hiszpania Cañí, Żbik, Andaluzyjskie niebo, Łaska Boża, Paquito czekoladowyItp

Perykot

Taniec pericote, którego nazwa wywodzi się od tego terminu papuga długoogonowa, co odnosi się do kobiet, które ubierały się jak mężczyźni do wykonywania tego tańca. To oryginalny taniec z miasta Replika (Asturias), gdzie ludzie akompaniują mu różnymi piosenkami i giraldillami.

Zwykły strój noszony przez tych, którzy go praktykują, to kostium Porruański, dla mężczyzn i llanisca, dla kobiet.

Jest to również tradycyjne w regionie Liébana (Kantabria) i na radzie w Llanes (Asturias), gdzie tańczy się starożytną pericotę, która powstała w wyniku interpretacji sprzed mniej niż 50 lat i jest tradycyjna dla festiwal La Guía de Llanes, który odbywa się co 8 września.

Na poniższym filmie można zobaczyć przedstawienie tego tańca na festiwalu La Guía de Llanes w 2014 roku:

Sardanowie

Sardana to taniec wywodzący się z Katalonia i że rozprzestrzenił się również na Andorę. Jest to taniec zbiorowy, w którym uczestnicy trzymają się za ręce i stoją w kręgu złożonym z kobiet i mężczyzn.

Tancerze zmieniają się tak, że między mężczyzną po każdej stronie jest kobieta, to znaczy krąg podąża za wzorem kobieta-mężczyzna-kobieta-mężczyzna i tak dalej.

Sardany są podzielone na około siedmiu lub dziesięciu tyrady, podczas którego na przemian wykonuje krótkie i długie kroki. Muzyka towarzysząca temu tańcowi jest odtwarzana z cobla, czyli zespół złożony z dwunastu instrumentów dętych z kontrabasem.

Seguidillas z La Manchy

Folklor Kastylii-La Manchy charakteryzuje się tym, że jest bardzo bogaty, ponieważ zawiera utwory pracownicze, kołysanki, piosenki dla dzieci, romanse, wycieczki objazdowe, wersety bożonarodzeniowe itp. Najpopularniejszym tańcem tej hiszpańskiej społeczności są Seguidillas, które urodziły się mniej więcej w XV wiek.

Stał się bardzo popularny w czasach Cervantesa i pojawia się zwykle w zdecydowanej większości sztuk XVIII wieku. Obecnie taniec Seguidilli rozprzestrzenił się w całej Hiszpanii, tak że istnieją również andaluzyjskie Seguidilla.

W Kastylii-La Manczy nazywają się Serpentyny La Mancha. Taniec ten charakteryzuje się dużą energią, ponieważ jest niezbędnym warunkiem poruszaj całym ciałem (obie ręce i stopy).

Poniżej przedstawiamy film, w którym można zobaczyć przykład tańca Seguidillas z La Manchy:

Sewilla

Sevillanas to także kolejny z kwintesencji tańców andaluzyjskich. Jest szczególnie popularny w okresie Abril Feria de Sevilla oraz w Pielgrzymce do El Rocío (Huelva), chociaż stała się popularna w całej zachodniej Andaluzji.

Pochodzą z czasów sprzed monarchów katolickich, w których nosił imię Serpentyny kastylijskie. Jednak z biegiem czasu element flamenco został wprowadzony i otrzymał nazwę sevillanas.

Na całym świecie istnieją liczne akademie tańca, w których uczy się tego tańca, ponieważ jest on znany na każdym kontynencie. Zwykle tańczy się je parami do dźwięku czterech kupletów, na które jest podzielony, dla których podstawowym instrumentem jest Hiszpańska gitara.

Ten artykuł został udostępniony 683 razy. Spędziliśmy wiele godzin na zbieraniu tych informacji. Jeśli Ci się podobało, udostępnij, proszę: