Zwyczaje Indii obejmują wierzenia religijne, gastronomię, sztukę i sposoby życia grup etnicznych zamieszkujących ten kraj. Wiele z wymienionych poniżej tradycji pochodzi z czasów inwazji islamskich, dlatego też na kulturę hinduistyczną wpływają tradycje perskie, arabskie i tureckie.

Poniżej znajduje się spis wszystkich punktów, którymi zajmiemy się w tym artykule.

Sztuka

Sztuka Indii jest reprezentacją wieloetnicznego i wielokulturowego społeczeństwa zamieszkującego ten kraj i mającego charakter ściśle związany z religią. W rzeczywistości sztuka jest używana jako środek do rozpowszechniania religia hinduskaa także buddyzm, islam, a nawet chrześcijaństwo.



Oprócz charakteru religijnego sztuka indyjska zwykle reprezentuje elementy naturatakich jak góry, drzewa czy rzeki, które dla Indian mają charakter święty. Suria, bóg słońca; Chandra, bogini księżyca; Agní, Bóg ognia; i Indra, Bogini Deszczu, to najczęściej reprezentowane bóstwa indyjskie.

Nawiązanie do klimatu monsunowego, charakteryzującego się silnymi kontrastami temperatur, to także głęboko zakorzeniony zwyczaj.

Otwarta reprezentacja erotyka Jest to również bardzo częste w tradycji artystycznej Indii, ponieważ dla religii hinduskiej seks jest drogą, przez którą łączy się człowiek i boskość.

Z tego powodu zwykle widzi się plik lingam, symbol płci męskiej i jony, żeński symbol seksualny, bóstwa, które razem reprezentują płodność.

Architektura

Podobnie jak Francuzi z Wieżą Eiffla i Amerykanie ze Statuą Wolności, Indianie są bardzo dumni ze swojego gwiezdnego budynku: Taj Mahal. Turyści z całego świata przybywają do Agry, północnoindyjskiego miasta, w którym znajduje się ten architektoniczny cud, aby zrobić zdjęcia obok tego pałacu.

Tadż Mahal to oryginalny cud sztuki mogolskiej z okresu od XVI do XVIII wieku. Twoje imię, Taj Mahaloznacza Pałac Korony i według legendy został zbudowany na cześć kobiety.

Prostokątna podstawa przedstawia krawędzie pięknej kobiety i główne drzwi, zasłonę zakrywającą jej twarz. Dodatkowo urok Taj Mahal potęguje fakt, że jego wygląd zmienia się w zależności od światła dziennego, co również powoduje, że rzeka bezpośrednio przed nim odbija się w białej marmurowej kopule.

Krótko mówiąc, dla Indian ten zabytkowy budynek jest symbol miłości i wiaryUważa się, że jest to węzeł, który sprawia, że ​​dusze dwojga kochanków pozostają związane po śmierci.

Ajurweda lub tradycyjna medycyna indyjska

Termin Ayurveda (z sanskrytu ajus-co to znaczy życieI -veda, odpowiednik Ciencia; To tłumaczy się jako nauki przyrodnicze) odnosi się do tysiąclecia holistyczny i profilaktyczny system opieki zdrowotnej oryginał kultury indyjskiej.

Szacuje się, że rozwinęła się ponad 6.000 lat temu. Podstawą tego leku jest przywrócenie ciału równowagi i wzmocnienie go w naturalny sposób, dzięki jego zdolnościom samoleczenia.

Ajurweda sięga tradycji wedyjskiej, czyli najstarszej wiedzy w historii ludzkości, którą odkryli tzw. riszi lub nauczyciele wedyjscy, dla których był to dar, jaki bogowie ofiarowali ludzkości.

Dla riszirównowagę ciała osiąga się poprzez ciszę umysłu medytacja, dzięki której ujawni się mądrość życia i prawa natury.

Obecnie Maharishi Ayurveda jest nadal praktykowana w medycynie indyjskiej i jest uważana za sposób ożywiania inteligencji ciała, wzmacniania jego naturalna zdolność lecznicza.

Według tradycji ajurwedyjskiej choroba jest wynikiem braku równowagi, który organizm gromadził z dnia na dzień, a zatem rozwiązanie przyjdzie, jeśli ten brak równowagi zostanie rozpoznany, a zanieczyszczenia zostaną usunięte. Ponad 20% światowej populacji praktykuje dziś ajurwedę, która dodatkowo jest formalnie uznawana i zalecana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) od 1991 roku.

Bindi

Wszyscy kiedykolwiek byliśmy pod wrażeniem czerwona kropka które Hinduski zwykle noszą na czole, szczególnie na poziomie brwi, między oczami. Oczywiste jest, że jest to cecha charakterystyczna kultury indyjskiej, ale niewielu z nas wie, co to naprawdę oznacza. Cóż, przede wszystkim ten punkt jest nazywany Bindi, termin z sanskrytu, który dosłownie oznacza punto, upuść o mała cząstka.

Uczeni jogi odnoszą bindi bezpośrednio do ajurwedy, o której mówiliśmy wcześniej, ponieważ jest uważana za chakra czyli trzecie oko, czyli punkt energetyczny, który jest aktywowany przez medytację, pomagając nam w ten sposób znaleźć wewnętrzny spokój.

Jednak funkcja bindi jest nieodłącznie związana z małżeństwo: Kiedy kobieta nosi ten punkt na czole, oznacza to, że jest mężatką. W przeszłości zwyczajem było, że pan młody malował bindi własną krwią na czole panny młodej po ślubie, co całkowicie wyjaśniło nierozerwalną więź między mężem i żoną.

Do dziś bindi nie jest już robione krwią, ale zwykle jest wykonane z makijażu lub nawet czerwonego kleju. Jednak jego znaczenie pozostało nienaruszone.

Jeśli kobieta zostaje wdową, musi usunąć ten znak z czoła. Mimo tego znaczenia jest wiele młodych kobiet, a nawet dziewcząt, które obecnie rysują bindi tylko ze względu na estetykę i niezależnie od stanu cywilnego, choć co prawda nie będzie to czerwone.

Związek małżeński

Wesele hinduskie to dość złożony proces niezależnie od rodziny, do której należy.

Plik aranżowane małżeństwa lub zaaranżowane przez rodziców i innych ważnych członków rodziny, chociaż coraz częściej to przyszli małżonkowie wyrażają zgodę na koniec procesu.

Tak więc obecnie wskaźnik rozwodów w Indiach wynosi zaledwie 1% w porównaniu z prawie 40%, na przykład w Stanach Zjednoczonych.

Dla Hindusów małżeństwo jest sakramentem, dzięki któremu członkowie rodziny nie tylko zapewniają ciągłość dynastii rodzinnej, ale jest także sposobem na spłatę długów, jakie mogą zalegać z przodkami.

Z tego powodu małżeństwo hinduskie podąża za nurtem myśli zwanym Grihastha, co dosłownie oznacza być zajęty domem i rodziną i jest to druga faza życia każdej osoby w ramach czterech faz, w których jest ona podzielona według aśramu lub systemu etapów życia według hinduizmu.

W dawnych czasach aranżowane małżeństwa miały miejsce, gdy małżonkowie byli jeszcze bardzo młodzi, zwłaszcza w Radżastanie, stanie w północno-zachodnich Indiach. Jednak z biegiem lat ustalono przepisy regulujące minimalny wiek, od którego dozwolone jest małżeństwo.

Tradycyjnie rodzina panny młodej musi zapewnić panu młodemu lub jego rodzinie posag, czyli część odpowiadającą pannie młodej rodzinnej fortuny, ponieważ córka nie miała prawa do dziedziczenia żadnego majątku jego rodziny.

Ceremonia Garbhadaan

Zwłaszcza na wiejskich terenach Indii rytuał zwany Samskaar garbhaadaan jest to szczególnie ważne w życiu jego mieszkańców. Garbhaadaan Oznacza zapłodnienie i odnosi się do faktu, że najważniejszym celem w życiu osoby pozostającej w związku małżeńskim jest bycie ojcem, a ponadto ich pierworodny musi cieszyć się doskonałym zdrowiem i wykształceniem.

Tak więc, aby kobieta mogła urodzić dziecko o idealnych cechach męża i równie odważną jak Abhimanyu, tak uduchowioną jak król Dżanaka, tak pobożną jak Dhruva i tak hojną jak Karna, musi wykąpać się czwartego dnia po ostatniej miesiączce bądźcie czyści, a potem módlcie się do starszych i guru.

A później zapłodnienie Musi być przeprowadzona w tzw. Trzeciej fazie nocy, czyli między godziną 0:00 a 3:00. Jeśli ten rytuał będzie przestrzegany zgodnie ze wskazówkami, dziecko, które się urodzi, będzie osobą prawą, uczciwą i oddaną Bogu.

Kult Mahatmy Gandhiego

Mahatma Gandhi (1869-1948), lepiej znany po prostu jako Gandhi, był hinduskim myślicielem, politykiem i prawnikiem pochodzącym z Indii Brytyjskich. Jest również znany jako Bapuhco to znaczy ojciec w języku gudżarati.

Gandhi jest uważany za jednego z wielkich obrońcy praw człowieka, zwłaszcza za to, że otwarcie praktykował zasadę Satyagraha, neologizm ukuty przez siebie i który jest tłumaczony przez naleganie na prawdę o siła duszy.

Ta zasada reprezentuje system walki, nieposłuszeństwa i oporu wobec tego, co sam nazwał tyranią. Ten opór został przeprowadzony przez pokojowe, masowe nieposłuszeństwo obywatelskie jego własnymi słowami.

Gandhi promował kampanie mające na celu złagodzenie ubóstwa, rozszerzenie praw kobiet, wyeliminowanie niesprawiedliwości i stworzenie harmonii religijno-etnicznej.

Był za to wielokrotnie więziony, niemniej jednak w 1947 roku, zaledwie rok przed śmiercią, sprawił, że Indie uniezależniły się od Wielkiej Brytanii. Znaczenie Gandhiego jest takie, że na banknotach rupii indyjskiej (waluty Indii) pojawia się wizerunek jego twarzy.

Diya

Diya to rodzaj lampa gliniana lub glina, która jest również znana jako Divaa, Deepak o deepham. Jest to knot wbity w wacik, który jest skąpany w maślance lub oleju roślinnym. Diy są używane w Indiach do oświetlenia przy specjalnych okazjach. Istnieją jednak diaje wykonane z mosiądzu, które stanowią stałe elementy, takie jak meble w domach Indian, a także w hinduskich świątyniach.

Diyas są używane głównie w festiwale religijne typowe dla hinduizmu, sikhizmu, dżinizmu i zoroastryzmu lub mazdeizmu, takie jak święto Diwali, Divali lub Deepvali (dosłownie, Festiwal Świateł), która jest obchodzona corocznie jesienią lub ceremonią Kushti lub Kusti, typową dla Zoroastrianizmu, podczas której wyznawcy tej religii po raz pierwszy zakładają tę świętą szarfę wokół talii.

W każdym razie zwyczaj umieszczania tych małych lampek wynika z faktu, że są one symbolem zwycięstwo dobra nad złemWiara szczególnie zakorzeniona w mieście Ayodhya, położonym w północnych Indiach.

Wiele rodzin ma również zwyczaj zapalania jednej z tych lamp każdego ranka i każdej nocy, co jest nie tylko zwyczajem, ale oznacza poddanie duszy najwyższej boskiej mocy.

Olej symbolizuje przebiegłość człowieka, podczas gdy bawełna przedstawia duszę samego siebie; tak więc, aby osiągnąć oświecenie duszy i połączyć się z najwyższą boską mocą, istota ludzka musi pozbyć się materializmu, co jest reprezentowane przez spalenie knota.

Pushkar Camel Fair

Targi wielbłądów Pushkar, Pushkar mela Lub po prostu, Pushkar Fair odbywa się co 3 listopada w świętym mieście Pushkar, na wybrzeżu pustyni Thar, w indyjskim stanie Radżastan.

Pushkar to zaledwie 15.000-tysięczne miasto, które każdego roku jest pełne kolorowych wielbłądów, turbanów i wielbicieli. Pomimo niewielkich rozmiarów tego miasta, podczas tego festiwalu gromadzi się tam prawie ćwierć miliona ludzi, wielu z nich to zaciekawieni podróżnicy, którzy chcą cieszyć się tym wydarzeniem kulturalnym.

Pushkar Mela trwa dziesięć dni (okres od 1 do 10 listopada i jest znany jako miesiąc kartik) i jest to święto pełne zwyczajów, takich jak:

  • Udaj się do świątyni Brahmy, aby złożyć hołd temu bóstwu
  • Wykonaj serię rytualnych kąpieli na schodach lub ghaty świętego jeziora
  • Rzuć na wody tego samego jeziora kilka dijas, czyli lampek oliwnych, o których mówiliśmy wcześniej

Ostatecznie wszystkie te zwyczaje są świętymi rytuałami, które wypełniają atmosferę duchowość.

Najważniejszą rzeczą w tych targach jest sprzedaż wielbłądów, więc są one ozdobione naszyjnikami Naguar, kocami Merta, tkaninami Jodhpur, siodłami, a nawet wszelkiego rodzaju akcesoriami domowymi, które mogą zachęcić do sprzedaży tego zwierzęcia.

Ponadto na wydmach pustyni Thar odbywają się wyścigi wielbłądów, a nawet konkursy piękności, w których nagradzane są najlepiej udekorowane wielbłądy.

Filozofia i nauka

W kulturze Indii filozofia i matematyka od wieków odgrywają fundamentalną rolę. Zatem doktryny indyjskie wywarły silny wpływ na świat myśli. Szkoły hinduskie i buddyjskie, a także doktryna teistyczna, wywarły ogromny wpływ na świat filozofii i nauki.

W przeszłości Indie były pionierami w wielu aspektach rozwoju i badań w dziedzinie logiki, matematyki, racjonalizmu i materializmu, między innymi w dziedzinie wiedzy.

Jednak nieznajomość wkładu doktryn indyjskich w tych dziedzinach wynika z faktu, że zdecydowana większość tekstów została zniszczona w dobie fanatyzmu religijnego.

Możliwe, że szkołą indyjską, która najbardziej wykroczyła, była szkoła Charvaka, uważana za najstarszą szkołę myśli materialistycznej na planecie, która powstała między VII wiekiem pne. C. i początek XX wieku d. C., równolegle do napisania hinduskiej świętej księgi Upaniszada.

Gastronomia

Jeśli wcześniej rozmawialiśmy o wielokulturowości panującej w Indiach, jedzenie jest niewątpliwie jednym ze sposobów odzwierciedlenia tej cechy kultury indyjskiej.

Tak więc zwyczaje kulinarne tworzą bardzo zróżnicowany zestaw, wynikający z różnorodności kulturowej, która od wieków wzbogaca kraj. Smaki Indii są ściśle związane z użyciem przyprawya także warzywa.

Wśród podstawowych składników ryż, atta lub mąka pełnoziarnista wytwarzana z chleba i rośliny strączkowez których istnieje do pięciu różnych odmian: chana (ciecierzyca), Toor (Ciecierzyca indyjska), the urad (czarna soczewica) i mung (zielona soja).

Plik curry, przyprawa, która rozprzestrzeniła się teraz na całym świecie. Wśród najpopularniejszych odmian curry wyróżnia się Vindaloo, znane również jako król curry i z których wyróżnia się jego pikantność.

Curry Saag i Madras są również bardzo popularne, między innymi. Podobnie najpopularniejsze dania indyjskie to: lassi, achary, rotis lub chapatis (rodzaj omletu).

Henna lub Mehndi

Słynny naturalny czerwonawy odcień Jest znany jako Henna Otrzymuje również inne nazwy, między innymi: henna, Mendhi y Arjena.



Najbardziej powszechnym zastosowaniem tego barwnika jest barwienie skóry, technika znana jako mehandi. Jest to barwnik powszechnie stosowany nie tylko w Indiach, ale także w krajach arabskich Pakistanu, Jemenu czy Iranu, a także na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej.

Aby zrobić tatuaż z henny, nazwa, pod którą te obrazy na skórze stały się popularne na całym świecie, tradycyjnie używa się suchego liścia i ogonków henny lub Lawsonia bezwładnastąd jedna z wcześniej wymienionych nazwisk.

Stosowanie henny sięga najstarszych hinduskich ksiąg wedyjskich, w których znaleziono opisy tego zwyczaju.

Najczęściej używa się go do barwienia Dłonie kobiet, jednak z biegiem czasu jego stosowanie rozprzestrzeniło się wśród mężczyzn i na inne obszary ciała, takie jak włosy czy paznokcie.

Podobnie jak wesela czy diyas, zwyczaj robienia tuszem rąk jest symbolicznym przedstawieniem tradycji wedyjskiej, zgodnie z którą ten rysunek jest zewnętrznym odbiciem Słońca, które poszczególne domy mieszczą w środku, tworząc w ten sposób to wewnętrzne światło zapalić.

Higiena i higiena osobista

Indianie to jeden z najczystszych ludów na świecie. Chociaż to stwierdzenie może wydawać się niespójne dla wielu ludzi Zachodu przyzwyczajonych do oglądania indyjskich ulic zaśmieconych śmieciami, wyjaśnienie jest następujące: dla Hindusów higiena osobista i domowa to jedno, a przestrzenie publiczne to co innego. .

Po raz kolejny różne rytuały higieny i sprzątania obecne w domach Hindusów wynikają z faktu, że higiena osobista wiąże się z pojęciem czystość. Tak więc, zgodnie z krokami, które należy wykonać w ramach tego rytuału, pierwszym krokiem jest wypróżnienie zaraz po wstaniu.

Na wiejskich terenach Indii wielu Hindusów udaje się na wieś z garnkiem pełnym wody, aby się odprężyć, ponieważ nie ma łazienek. Po zakończeniu tej czynności dokładnie myją się wodą i zawsze używają lewej ręki, nigdy prawej, czyli tej, którą się je.

Drugim krokiem będzie umycie zębów. Jeszcze kilka lat temu używano gałęzi drzewa, która rozpada się pod wpływem pocierania o zęby. Następnie dana osoba przystąpi do kąpieli, co jest znane jako snań i jest uważany za obrzęd oczyszczający par excellence, ponieważ w międzyczasie recytuje się święte teksty i modli się różne bóstwa hinduskie.

Hinduizm

Hinduizm jest jedną z najstarszych religii na naszej planecie według różnych znalezionych pism, datowanych na około 1400-1500 pne. Charakteryzuje się głównie tym, że milion bóstw.

Jest to dominująca tradycja religijna na Bali, w Indiach i Nepalu. Obecnie hinduizm jest trzecią najbardziej rozpowszechnioną religią na świecie, liczącą ponad miliard wiernych.

Hinduizm jest religią 80,5% całej populacji Indii i czasami miesza się z buddyzmem, tak że wierni tej tendencji uważają się za buddystów-hinduistów.

Jedną z charakterystycznych cech religii hinduskiej jest to, że w obrębie tej kultury istnieją inne, takie jak teizm, panteizm, ateizm itp. Ponadto ma kilka różnych ideologii religijnych, to znaczy zarówno politeistycznych, jak i monoteistycznych. Istnieją tysiące bogów należących do hinduskiego panteonu.

Po stronie Wedanty jest tylko jeden Bóg, bóg bramin, który jest uważany za posiadającego oryginalny aspekt Boga. Dlatego reszta bogów i boskich istot wszechświata aspiruje do bycia jego wyrazem, i dlatego Brahman jest początek Wszechświata.

Zdecydowana większość zwyczajów praktykowanych w Indiach jest związana z tą religią, np. Dieta wyznawana przez Hindusów, dla której istnieją trzy rodzaje pożywienia:

  • Tamasic
  • Rajasic
  • Karmienie sattwiczne

Inne tradycje, takie jak rytuał praktykowany podczas ślubów lub duchowość, również wywodzą się z hinduizmu.

Święto Holi

ładny, lepiej znany jako Holi Festival Zgodnie z nazwą w języku angielskim jest to hinduski festiwal, który odbywa się wiosną w Indiach, Gujanie i Nepalu.

Festiwal ten jest powszechnie znany jako festiwal kolorów lub festiwal miłości. Sława tego festiwalu przekroczyła granice i dziś jest obchodzona jako wydarzenie kulturalne w wielu miastach Europy i Stanów Zjednoczonych.

Składa się z religijnego święta o charakterze hinduskim na cześć Joliki, złej siostry króla Hiranyakaśipu, który próbował zamordować księcia Prahlada, ale został uratowany dzięki pojawieniu się boga Wisznu, który spowodował, że Joliká zginął w płomieniach, wszyscy postacie z mitologia hinduska.

Z tego powodu w noc poprzedzającą święto Holi zwyczajowo rozpala się ognisko przed świątynią Jagdish (Udaipur), jako symbol zwycięstwa dobra nad złem.

Ze swojej strony podczas Holi są one uruchamiane kolorowy proszek gulalowy (kolorowe pigmenty) na pamiątkę boskiej miłości Radhy do Kryszny, obu ważnych hinduskich bóstw. Jest również uważany za sposób na pozbycie się ewentualnych błędów popełnionych w przeszłości, czyli wybaczenie i zapomnienie.

języki

Jak już wspomnieliśmy, Indie to kraj wielokulturowy i wieloetniczny. Z tego powodu nie jest zaskakujące, że rozpoznali do 30 języków urzędowych i istnieje około 2.000 języków bez oficjalnego uznania.

Zgodnie z konstytucją Indii językami urzędowymi rządu krajowego są hinduski i Angielski. Jednak angielski przestał funkcjonować jako język rządowy od 1965 r., Podobnie jak hindi, chociaż nieoficjalnie oba języki mają duży wpływ zarówno na komunikację w rządzie, jak i na biznes.

Podobnie w Goa użycie portugalski. sanskrytz kolei jest językiem klasycznym, którym mówi dziś tylko 200.000 XNUMX osób.

W poniższej tabeli wymieniono 19 najczęściej używanych języków z tych 30 oraz region, w którym mówi się każdym z nich:

JęzykRegion
AsamskiAssam
BengalskiBengal Zachodni i Tripura
BodoAssam
DogryKaszmir i Dżammu
GudżaratiGujarat, Damán i Diu oraz Dadra i Nagar Haveli
hinduskiBijar, Chandigarh, Chhattisgarh, Andaman i Nicobar Islands, Delhi, Jariana, Himachal Pradesh, Jharkhand, Madhya Pradesh, Rajasthan, Uttaranchal i Uttar Pradesh
KannadaKarnataka
KonkaniGoa
TajlandiaBihar
malajalamLakshadweep i Kerala
ManipuriManipur
MarathiMaharasztra
NepalskiSikkim
OriyaOrissa
PanjabiPanjab
TamilTamil Nadu i Pondicherry
TeleguAndhra Pradesh
urduKaszmir i Dżammu
PunjabiPendżab

literatura

W literaturze Indii Ramajana i Mahabharata są to dwie najpopularniejsze eposy w tym samym czasie co starożytne. Z biegiem lat różne wersje i adaptacje tych dzieł zostały napisane i rozpowszechnione w całej Azji Południowo-Wschodniej, w krajach takich jak Indonezja, Tajlandia i Malezja.

Na szczególną uwagę zasługuje Ramaiana, epos, który w znacznym stopniu wpłynął na definicję hinduskiego stylu życia, zwłaszcza na ustalenie roli dharma, co dosłownie oznacza prawidłowe postępowanie Boże i to jest stosowane jako podstawowa zasada w kulturze indyjskiej.

Ramaiana też Valkimi Ramajana , , , , , , , , , , , , , , , , ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, wywarł ogromny wpływ na sztukę i kulturę subkontynentu indyjskiego, a także Azji Południowo-Wschodniej i uważa się, że zawiera podstawowe nauki edukacyjne.

Boże Narodzenie, chociaż jest to w rzeczywistości zwyczaj wywodzący się z religii chrześcijańskiej, dziś obchodzone jest prawie w każdym zakątku świata, gdzie wykracza poza zwyczaj bardziej jako zwyczaj niż jako zwykła tradycja religijna. W Indiach Boże Narodzenie obchodzone jest w dobrym stylu iz czasem inne, bardziej typowe tradycje tego kraju zostały włączone do typowych tradycji.

Jeśli chodzi o symbole hinduskich świąt Bożego Narodzenia, chociaż można wymienić kilka, ten główny jest bardzo popularny na całym świecie: mówimy o Papai Noel lub Świętego Mikołaja. Jak w każdym innym kraju, indyjskie dzieci składają życzenia i czekają na prezenty od ukochanego białobrodego pana, który każdego 24 grudnia podróżuje po świecie.

Jednak do tego międzynarodowego symbolu są dodawane inne, bardziej typowe dla kultury indyjskiej, takie jak Lakshmi, bogini fortuny, której hołd składa się wieczorem 24 grudnia; Y Ganesha, dobrze znane bóstwo z głową słonia, uważane za urok szczęścia i dobrobytu.

Innym zwyczajem świąt Bożego Narodzenia w Indiach jest witanie nadejścia tego święta wielkimi paradami po ulicach, w których przebierają się jego asystenci, zwłaszcza dzieci.

Jeśli chodzi o prezenty, są one uważane za oznakę obfitości i sposób na przyciągnięcie pozytywnej energii. Dlatego w zwyczaju każdy otrzymuje i daje przynajmniej jeden prezent. Pod względem kulinarnym tradycyjnym słodyczą w Boże Narodzenie (25 grudnia) jest chleb z suszonymi owocami.

Rytuał dzieci w powietrzu

Jednym z najrzadszych zwyczajów w Indiach jest rytuał znany jako powietrzny rytuał dla dzieci. Polega na dosłownie rzucaniu noworodków z wysokości 15 cm. Ta praktyka jest bardzo powszechna w Indiach.

Jego pochodzenie sięga starożytnych Indii, choć dokładna data nie jest znana, ale szacuje się, że może się ona cofać około 500-800 lat temu. To święto zostało faktycznie przywiezione do Indii przez Arabów i nadal odbywa się w Świątynia Maruti, położony w stanie Karnataka, na południe od Indii.

Upadek dzieci odbywa się na białej elastycznej tkaninie rozciągniętej w słońcu i trzymanej przez niektórych mężczyzn. Ten akt symbolizuje dobrobyt w życiu tego dziecka, które dzięki temu obrzędowi będzie cieszyło się dobrym zdrowiem i Bożym błogosławieństwem.

Wave

Powitanie pochodzące z Indii znane jest jako Namaste i jest używany w różnych tradycjach buddyjskich i kulturach azjatyckich. Námaste jest używane jako jedno i drugie cześć jako adiós, a także dziękować, okazywać szacunek rozmówcy, a nawet modlić się.

Wyrazowi temu towarzyszy lekkie pochylenie głowy i dłonie dłoni otwarte i ściśnięte razem na wysokości klatki piersiowej, mniej więcej poniżej podbródka, podobnie jak w typowej pozycji do modlitwy. Powitanie zaczęto nazywać w ten sposób, ponieważ temu gestowi towarzyszy słowo namaste.

Etymologia tego terminu pochodzi z sanskrytu i jest utworzona przez namas-co to znaczy cześć o kultI -herbatadosłownie Ti. Dlatego namaste Oznacza Szanuję cię.

To wyrażenie jest bardzo często używane w praktykach To joga ciała i palców, która jako forma powitania i pożegnania, choć jest też symbolem wyrażenia dobrych życzeń. W kulturze japońskiej również istnieje i nazywa się gasshō.

Sari

Sari, zwane też sari o shari, to strój używany przez kobiety z subkontynentu indyjskiego. Jest garnitur wykonany z jedwabiu która otula ciało jak sukienka i może mieć różne kolory. Termin sari pochodzi z języka hindi i oznacza po prostu sukienka.

Tkanina ma zazwyczaj 4,5 do 8,2 m długości i 1 do 1,2 m szerokości. Jest zakładany wokół talii, a jeden koniec zawijany przez ramię, tak aby odsłonić brzuch. Nazywa się szczyt choli a dolna spódnica jest znana jako lehenga.

Pochodzenie tej odzieży sięga 1800 i 2800 pne, okresu, w którym Cywilizacja doliny Indusu w zachodniej części subkontynentu indyjskiego, kiedy to po raz pierwszy ukazano księdza ubranego w rodzaj szaty. Dlatego sari jest uważane za strój unisex.

Istnieje wiele rodzajów sari, które różnią się od siebie głównie dekoracją ich tkaniny. Dlatego najczęściej używane są banarsis, które wyróżniają się delikatnością, delikatnością jedwabiu oraz wzornictwem inspirowanym sztuką Mogołów, dzięki czemu są kwintesencją ubioru na specjalne okazje (np. wesela).

sadhu

Sadhu lub Saa-dhu Jest to obecnie najwyższa reprezentacja religii hinduskiej. Chodzi o Hinduska asceta lub mnich, który podąża ścieżką pokuty, postępu duchowego i równowagi psychicznej poprzez zachowanie zwane Sadhana. Sadhu praktykują to zachowanie codziennie, aby poprawić swój umysł i ćwiczyć ciało, aby osiągnąć wewnętrzną nieskończoność.

El Sadhana Jest to czwarty etap etapów życia ustanowionych przez hinduizm po studiach, a także byciu ojcem i pielgrzymem. Sadhu wyrzekają się ziemskich lub materialnych przyjemności, aby znaleźć prawdziwe wartości życia. Tak więc sadhu żyją w społeczeństwie, próbując to ignorować.

Każdy sadhu naśladuje życie Shiva, mitologiczna istota tradycji hinduskiej, uważana za główną ze wszystkich ascetów. Typowy strój tych mnichów jest koloru szafranu, co symbolizuje, że otrzymali błogosławieństwo żyznej krwi Parvati, partnera Shivy.

Odissi, klasyczny taniec Indii

Sztuki performatywne zawsze były jednym z podstawowych filarów kultury Indii.

Sztuka tańca o Nâtya-shâstra i lustro gestu lub Abhinaia-darpana to dwa teksty pierwotnie napisane w sanskrycie, które zachowały się do dnia dzisiejszego, ponieważ zostały napisane w przybliżeniu między 200 pne a 300 rne Taniec dla kultury indyjskiej jest sztuką celową, to znaczy żaden element nie jest wynikiem przypadku, ale która stara się przekazać pomysły.

Stosownie Nâtya-shâstraistnieje dziewięć stylów tańca:

  • bharata natyam
  • Odissi
  • Mohiniyattam
  • Kuczipudi
  • Katak
  • kathakali
  • manipuri
  • Sattriya
  • Chhau

Oczywiście każdy z tych stylów ma charakterystyczny kostium. Ponadto tańce stanowią narracyjną reprezentację elementów mitologii hinduskiej. Według indyjskiej aktorki Ragini Dwivedi sztuka tańca w Indiach jest uważana za sztukę wyraz wewnętrznego piękna i boskość istoty ludzkiej.

Tradycyjna biżuteria

Podobnie jak pozostałe wspomniane wyżej zwyczaje, tradycyjna biżuteria indyjskich kobiet jest tak różnorodna, jak uderzająca i charakteryzuje się wzorami, wykonanymi na prawie każdą część ciała.

Ogólnie rzecz biorąc, biżuteria indyjska różni się w zależności od regionu, ponieważ każda z nich ma unikalny i oryginalny styl. Tak więc w stanach Andhra Pradesh i Orissa zwykle obrabiany jest srebrny filigran, znany jako Tarkashi.

W każdym razie w codziennym stroju indyjskich kobiet jest dziewięć podstawowych i powszechnych klejnotów. Na głowie nosi nazwę ornament noszony na środku włosów i kończący się na czole Ma'an Tikka.

Ten klejnot był używany wyłącznie do ślubów, ale dziś jest używany w innych kontekstach, takich jak festiwale. Ze swojej strony nazywa się słynny pierścień lub przekłuwanie nosa Nathni. Nazywa się kolczyki lub kolczyki Jhumka i są używane zarówno przez mężczyzn, jak i kobiety od czasów starożytnych, kiedy używano kości zwierzęcych lub kawałków drewna.

Ten artykuł został udostępniony 412 razy. Spędziliśmy wiele godzin na zbieraniu tych informacji. Jeśli Ci się podobało, udostępnij, proszę: